Καθεδρικοί, Κλαούδια Πινιέιρο

     Συναρπαστικό πάντα το γράψιμο της αγαπημένης «βασίλισσας του αργεντίνικου νουάρ» Κλαούδια Πινιέιρο («Η Ελένα ξέρει»), γιατί κινείται σε πολλά επίπεδα συνδυάζοντας αγωνία στην πλοκή, ψυχογραφικό ενδιαφέρον και απολαυστική/διεισδυτική γραφή.
     Σε πρώτο επίπεδο, είναι μια ιστορία μυστηρίου, γιατί «υπάρχει πτώμα» και μάλιστα καμένο και τεμαχισμένο με ειδεχθή τρόπο, μιας νεαρής κοπέλας, της Άννας. Σ’ ένα δεύτερο επίπεδο πρόκειται για μια οικογενειακή ιστορία, γιατί εμπλέκονται με οργανικό τρόπο όλα τα μέλη της οικογένειας· άλλωστε, φαίνεται ξεκάθαρα μέσα από την πλοκή αλλά και την ευφυή δομή που επέλεξε η συγγραφέας ότι όλο το συγκεκριμένο οικογενειακό σύστημα «στήριξε» αυτόν τον αλλόκοτο θάνατο της μικρότερης από τις τρεις κόρες («Μπουμπούκι» την έλεγε ο πατέρας της), κι αυτός ο θάνατος στη συνέχεια επηρέασε καθοριστικά τις προσωπικότητες και τις σχέσεις των μελών της οικογένειας, ακόμα και της επόμενης γενιάς. Τέλος, αναδεικνύεται ότι δεν είναι υπεύθυνα μόνο τα άτομα που απαρτίζαν την οικογένεια, αλλά και ολόκληρο το κοινωνικό και θρησκευτικό κατεστημένο (ξαναείδαμε πώς η συγγραφέας επιρρίπτει ευθύνες στην αυστηρή καθολική εκκλησία) εφόσον με τους περιορισμούς που επιβάλλει η εμμονική και παράλογη προσήλωση στο δόγμα, τα άτομα φτάνουν σε αδιέξοδα.
     Αυτό είναι το γενικότερο πλαίσιο, και ο τρόπος με τον οποίο χτίζεται η ιστορία -σπονδυλωτά καθώς στα έξι διαφορετικά κεφάλαια ο συγγραφέας εστιάζει στα έξι διαφορετικά πρόσωπα που εμπλέκονται πιο άμεσα-, είναι επίσης αριστοτεχνικός. Η συγγραφέας, τριάντα χρόνια μετά το έγκλημα, μας οδηγεί σιγά σιγά στην καρδιά της υπόθεσης, δηλαδή στη λύση του μυστηρίου (και στην καρδιά των αρρωστημένων συναισθημάτων που οδήγησαν στην εγκληματική πράξη, επίσης) ξεκινώντας μάλλον περιφερειακά:
     Η πρώτη που αφηγείται μάλιστα πρωτοπρόσωπα, είναι ίσως και το πιο απομακρυσμένο με την υπόθεση άτομο, η μεσαία από τις τρεις αδερφές, η Λία, που αμέσως μετά τον θάνατο της μικρής αδερφής της, με την οποία ήταν πολύ δεμένη, εξαφανίστηκε στην Ευρώπη (εμείς οι αναγνώστες μόνο και ο πατέρας της ξέρουμε ότι βρίσκεται στο Σαντιάγο ντε Κομποστέλλα), δουλεύει σε βιβλιοπωλείο και δεν θέλει να έχει καμιά σχέση με την οικογένειά της και την Αργεντινή, παρά μόνο αν εξιχνιαστεί περισσότερο το έγκλημα της Άννας, που «έκλεισε» με το πόρισμα ότι το θύμα βιάστηκε, θανατώθηκε και στη συνέχεια προσπάθησε προφανώς ο εγκληματίας να εξαφανίσει τα ίχνη τεμαχίζοντας και καίγοντας το σώμα. Η Λία έχει κόψει κάθε δεσμό με το παρελθόν, δεν θέλει να μαθαίνει νέα, πάντα δήλωνε άθεη προκαλώντας το περιβάλλον της, αλλά τώρα έχει κι επίσημα αποκηρύξει την πίστη της στον θεό, κι ακόμα περισσότερο μετά τον αποτρόπαιο θάνατο της αδερφής της (έπαψα να πιστεύω στον θεό εδώ και τριάντα χρόνια, η πρώτη φράση του βιβλίου). Η μόνη επαφή της είναι με τον πατέρα της, κι αυτή αυστηρά με τους δικούς της όρους.
     Στο κάδρο μπαίνει και ο νεαρός Ματέο, ο μοναδικός ανιψιός της Λίας του οποίου φυσικά την ύπαρξη δεν γνώριζε, γιος της μεγαλύτερης αδερφής Κάρμεν, ο οποίος, στο συγγραφικό παρόν, μετά δηλαδή τριάντα χρόνια από το έγκλημα, εγκαταλείπει ξαφνικά κι απροειδοποίητα κι αυτός την οικογένειά του και την Αργεντινή, και ψάχνει να βρει τη θεία του. Ο Ματέο είναι αρχιτέκτονας, και διατηρεί ιδιαίτερο δεσμό με τον παππού Αλφρέδο (πατέρα των κοριτσιών) ο οποίος, βλέποντας το τέλος του να πλησιάζει χωρίς να έχει απαντήσει στα καυτά ερωτήματα του θανάτου της Άννας, έρχεται κοντά με τον εγγονό και, με πρόσχημα την επίσκεψη και σχεδιασμό σπουδαίων καθεδρικών ναών της Ευρώπης, σχεδιάζουν ταξίδι εξερεύνησης, και αναζήτησης, ουσιαστικά, της αλήθειας. Σ’ αυτό το ταξίδι, ο Ματέο πηγαίνει μόνος όμως, γιατί εντωμεταξύ ο Αλφρέδο είναι γέρος και άρρωστος.
     Στο ίδιο κεφάλαιο, το πρώτο («Λία»), οι αναγνώστες συναντούν και την -αντιπαθητική απ’ την πρώτη στιγμή- Κάρμεν με τον άνδρα της, τον Χουλιάν, οι οποίοι αναζητούν τα ίχνη του εξαφανισμένου γιου τους και οδηγούνται σε απόγνωση στην αποκηρυγμένη αδερφή, δηλαδή στο Σαντιάγο ντε Κομποστέλλα (η μητέρα μου περιφρονούσε τη Λία και δεν της είχε ξαναμιλήσει από τότε που η θεία μου έφυγε από το σπίτι). Η συνάντηση των δύο αδερφών είναι βέβαια ψυχρή, με αποκορύφωμα το τέλος, όπου η Κάρμεν με απόλυτο κυνισμό προσφέρει στην ανήξερη Λία τις -μισές- στάχτες του πατέρα τους, του Αλφρέδο (σκέφτηκα ότι θα ήθελες να τις φυλάξεις, λάθος έκανα;)!
     Αυτή λοιπόν την εικόνα, αυτήν την καθηλωτική σκηνή επέλεξε η συγγραφέας ως πρώτη, για να ξετυλίξει το κουβάρι, το μυστήριο της δολοφονίας της νεαρής κοπέλας τριάντα χρόνια πριν. Ένα σκηνικό αιφνιδιαστικό για τον αναγνώστη, ιδωμένο μέσα από τα μάτια της πιο αποστασιοποιημένης ηρωίδας, αλλά και κατάλληλο για να μας συστήσει κάποια απ’ τα κύρια πρόσωπα μαζί με τα σημαντικότερα χαρακτηριστικά τους. Μια απροσδόκητη «σύνοδος», σύγκλισης δηλαδή των βασικών προσώπων του βιβλίου συνέβη εκείνη τη μέρα στο βιβλιοπωλείο της Λίας: Λία, Κάρμεν, Χουλιάν, Ματέο, Αλφρέδο, ενώ ως βασικά πρόσωπα που δίνουν και την δική τους οπτική στα αντίστοιχα κεφάλαια μένουν η Μαρσέλα, παιδική φίλη του θύματος, και ο νεαρός τότε «ντετέκτιβ» Έλμερ, υπεύθυνος τότε της ομάδας Σήμανσης και νυν αστυνομικός.
     Οι οικογενειακές σχέσεις

Είμαστε μια ουλή.

Η οικογένειά μου είναι η ουλή

που άφησε η δολοφονία.

     Καθώς οι ήρωες παίρνουν με τη σειρά τον λόγο, χτίζουμε σαν παζλ την ιστορία σαν σε ομόκεντρους κύκλους, ξεκινώντας, όπως είπαμε πιο πριν, από την περιφέρεια. Ο Ματέο, ο δεύτερος αφηγητής, έφυγε από την Αργεντινή χωρίς να ειδοποιήσει καν τους γονείς του, έχοντας στο σακίδιό του τρία γράμματα από τον παππού του -ένα για τον ίδιο, ένα για τη Λία, κι ένα που απευθύνεται και στους δύο μαζί, που θα το διάβαζαν αν εξασφαλίζονταν οι συνθήκες συνεύρεσης. Αμέσως καταλαβαίνουμε ότι υπάρχει ένας γερός δεσμός μεταξύ τους, επικοινωνίας κι εμπιστοσύνης, με άξονα τον θάνατο της Άννας, ενώ στον αντίποδα είναι η μεγάλη και αντιπαθητική αδερφή, η αυστηρή κι απαιτητική Κάρμεν, την οποία έχει απαρνηθεί ακόμα και ο γιος της (η μητέρα μου, ακόμα και σήμερα, με φοβίζει). Βλέπουμε λοιπόν την καθηγήτρια Θεολογίας Κάρμεν και τον Χουλιάν (που την εποχή του εγκλήματος ήταν σπουδαστής στην Ιερατική Σχολή με φιλοδοξία να γίνει κληρικός, που σημαίνει να ασπαστεί την αγαμία), αυτή τη φορά μέσα από το πρίσμα του Ματέο, του γιου τους: πολλές φορές αισθάνθηκα ντροπή για τους γονείς μου/οι γονείς μου πάντα τα κατέστρεφαν όλα/ως μοναχοπαίδι δεν είχα με ποιον να μοιραστώ την ατέρμονη ένταση της σχέσης μας. Μαθαίνουμε ότι είναι πιστοί, δραστήριοι και ευσεβείς μέχρι φανατισμού ακτιβιστές-καθολικοί, και τρέφουν την προσδοκία από τον Ματέο να μπει στην Ιερατική Σχολή, όνειρο που ο γιος τους διέψευσε (δεν καταλαβαίνω την επιθυμία κάποιου να γίνει ο γιος του παπάς). Κυρίως όμως για τη μητέρα, την μεγαλύτερη αδερφή Κάρμεν (6 και 4 χρόνια μεγαλύτερη από την Άννα και τη Λία αντίστοιχα), λέει τα χειρότερα: Η μητέρα μου είναι το πιο ξιπασμένο άτομο που γνωρίζω/είναι ο τρόπος της να σε χειραγωγεί/ η περίπτωση της μητέρας μου είναι κάτι που αδυνατώ να αποκρυπτογραφήσω/έφυγα από την Αργεντινή νιώθοντας πως δεν υπήρχε δεσμός που να μ’ ενώνει με κάποιον. Αν ευγνωμονεί για κάτι τους γονείς του, είναι «που τον ανάγκασαν να αντισταθεί στον φανατισμό τους», φανατισμός που τους οδηγεί να εξηγούν τα πάντα με τη «Θεία Βούληση».
     Ο Ματέο ωστόσο στηρίζεται συναισθηματικά στον παππού του, τον ευαίσθητο και πράο Αλφρέδο (η γιαγιά, δηλαδή η μητέρα των κοριτσιών είναι σχεδόν απούσα, άχρωμη και άβουλη). Ο Αλφρέδο νοιάζεται βαθιά για τον Ματέο με τρόπο πιο ουσιαστικό απ’ ό, τι οι γονείς του, τον απασχολεί η μοναξιά του εγγονού του, βλέπει ότι είναι ντροπαλός και εύθραυστος και τον «εκπαιδεύει για επιβίωση» (υπάρχουν τόποι όπου είναι πιο δύσκολο να επιβιώσεις: η έρημος, ένα ερημονήσι, η κορυφή ενός βουνού, η ζούγκλα. Η οικογένειά μου). Στο πλαίσιο αυτής της βαθιάς επικοινωνίας, σχεδιάζουν μαζί το «Μονοπάτι του Σαντιάγο» -μια διαδρομή που μας φέρνει σε επαφή με τους «Καθεδρικούς» ναούς που επέλεξαν παππούς κι εγγονός, αλλά ουσιαστικά, μας φέρνει κοντά στη λύση του μυστηρίου. Γιατί ο δαιμόνιος παππούς δεν παύει να προβληματίζεται για τον θάνατο της μικρής του κόρης, και να διερευνά, έχει κάνει τις επαφές και τις προσωπικές του έρευνες, με τη βοήθεια του Έλμερ, κι έχει βγάλει τα συμπεράσματά του, με «έλεος και φόβο». Έχει κρατήσει άπειρες σημειώσεις και φωτογραφίες, που πέφτουν μετά από χρόνια στα χέρια του Ματέο (ένιωσα άβολα που έχωνα τη μύτη μου σε κάτι που δεν μου ανήκε, η ουλή μου, ωστόσο, μ’ έκανε συμμέτοχο σε όσα γράφονταν εκεί).

Πρέπει ν’ αρχίσεις να χάνεις τη μνήμη σου,

ακόμα και περιστασιακά μόνο,

για να καταλάβεις ότι τούτη η μνήμη είναι

που συνιστά ολόκληρη τη ζωή μας

     Μαρσέλα και Έλμερ
     Η τρίτη αφηγήτρια είναι η Μαρσέλα, που δεν είναι μέλος της οικογένειας αλλά είναι η καλύτερη και ίσως η μοναδική φίλη της Άννας. Γνωρίζει σχεδόν όλα της τα μυστικά, και συμπαραστέκεται σε κάθε δυσκολία. Δυστυχώς, η Μαρσέλα την ώρα ακριβώς του θανάτου της Άννας, έπαθε «εμπροσθόδρομη αμνησία»[1] από χτύπημα στο κεφάλι, θυμάται δηλαδή με κάθε λεπτομέρεια ό, τι συνέβη πριν το ατύχημα, όχι όμως τα μετέπειτα γεγονότα. Έτσι, δεν λαμβάνεται σοβαρά υπόψη η κατάθεσή της, παρόλο που ήταν παρούσα στο ατυχές γεγονός, και οι ισχυρισμοί της ότι η Άννα «πέθανε στα χέρια της» ερμηνεύονται από τους ειδικούς ως απόρροια μετατραυματικού σοκ. Γιατί, δικαιολογημένα, ο τεμαχισμός και η καύση του σώματος, δεν μπορεί παρά να αποδοθεί σ’ έναν εγκληματία από πρόθεση.
     Η εξομολόγηση της Μαρσέλα είναι όχι μόνο η αφήγηση-κλειδί για την υπόθεση και για τον αναγνώστη, όσο αφορά την διερεύνηση του μυστηρίου, αλλά και ίσως το ωραιότερο μέρος του βιβλίου. Παρακολουθούμε με δέος τις τιτάνιες προσπάθειες της νεαρής κοπέλας/γυναίκας να μπορέσει να προσανατολιστεί σ’ έναν κόσμο όπου δεν μπορεί να συγκρατήσει συμβάντα του παρόντος (κρατά σημειώσεις με αξιοθαύμαστο σύστημα), την αδυναμία συγκέντρωσης, την επινόηση γεγονότων για να συμπληρώνει τα κενά μνήμης (η ζωή μου τώρα έχει αξία όταν κλίνεται στον Υπερσυντέλικο, σε ό, τι έγινε πριν το ατύχημα. Είχα πάει, είχα δει, είχα βρεθεί…), και όπου δεν την πιστεύουν εφόσον όλες οι αναμνήσεις της από την αποφράδα μέρα θεωρούνται μετατραυματικό παραλήρημα. Ένα παραλήρημα που το παρακολουθούμε κι εμείς οι αναγνώστες, με ενδιαφέρον και δέος.
     Κυρίως όμως όλο το κεφάλαιο είναι ύμνος στη φιλία, αυτήν την παιδική/εφηβική φιλία, την αγνή, πιστή κι αδιαμφισβήτητη. Η Μαρσέλα μάς γνωρίζει την Άννα, τον χαρακτήρα της, τις χαρές και τις αγωνίες της, σέβεται τα μυστικά της (αρνήθηκε ακόμα και μετά τον θάνατο της φίλης της να προδώσει τις κρυφές της πράξεις και τα συναισθήματά της, αν και θα διαφωτιζόταν κάπως η υπόθεση), της συμπαραστέκεται με αυτοθυσία στις δύσκολες στιγμές. Μαθαίνουμε τώρα από τις σημειώσεις ότι η Άννα ήταν ερωτευμένη (η Άννα πίστευε πως το να υποφέρεις, σημαίνει να είσαι ερωτευμένος. Δεκαεφτά χρονών ήμασταν, πολύ λίγα ξέραμε για τη ζωή και τον έρωτα/ήμασταν πιο πολύ ερωτευμένες με τον ίδιο τον έρωτα παρά με το εκάστοτε αντικείμενό του), αλλά ούτε καν η Μαρσέλα δεν ξέρει το όνομά του (ήταν ένα από τα εφτασφράγιστα μυστικά), και μάλιστα η Μαρσέλα ξέρει και τι ήταν αυτό που σκότωσε την Άννα, έχει ορκιστεί όμως να μη μιλήσει…
     Τριάντα χρόνια αργότερα, ωστόσο, θα την αναζητήσει ο Αλφρέδο, και, μέσα από τις αναλυτικές σημειώσεις της πάντα, θα μάθουμε ότι δεν παρέβη τον όρκο, δεν πρόδωσε τη φίλη της, ωστόσο ο οξυδερκής παππούς με τη βοήθεια του οξυδερκέστερου αστυνομικού Έλμερ, υποψιάζονται πια όχι μόνο από τα συμφραζόμενα αλλά και τις αποσιωπήσεις της  την αλήθεια, ή έστω, μέρος της αλήθειας.
     Όπως είπαμε και πριν, ο Έλμερ, παρόλο που έχουν περάσει τριάντα χρόνια, όχι μόνο θυμάται την υπόθεση που ήταν και η πρώτη του επίσημη, όχι μόνο θεωρεί τον εαυτό του «εγκληματολογικό ερευνητή» (κάτι διαφορετικό από τον εγκληματολόγο) κι έχει το μεράκι της έρευνας (η δουλειά του είναι το πάθος του), αλλά έχει κρατήσει αντίγραφα της υπόθεσης για την οποία από την αρχή πίστευε ότι υπάρχει το στοιχείο της συγκάλυψης. Παρακολουθούμε λοιπόν με ακρίβεια επιστημονική τα στοιχεία και τους συλλογισμούς του Έλμερ, κυρίως τα ερωτήματα που προκύπτουν (π.χ. ποια ήταν τα πιθανά αίτια θανάτου, τι μπορούσε να συγκαλύψει ο τεμαχισμός με τον τρόπο που έγινε κ.α.) και τον μονόδρομο των πιθανών απαντήσεων, ακόμα κι αφού εξετάσουν μαζί με τον Αλφρέδο την μοναδική, και θλιβερή μάρτυρα, τη Μαρσέλα.
     Μερικές φορές δεν υπάρχει αύριο
     Οι επιστημονικές και ανατομικές γνώσεις του Έλμερ οδηγούν την έρευνα πολύ κοντά στη λύση, της οποίας τις λεπτομέρειες αρχίζει να υποψιάζεται και ο Αλφρέδο, ο πατέρας. Έχει αξία εδώ να υπογραμμίσουμε το πώς η συγγραφέας αποδίδει με λεπτότητα τα συναισθήματα, και του Αλφρέδο και της Μαρσέλας, καθώς διερευνούν την υπόθεση.
     Όμως πιο κοντά στο κέντρο του κύκλου είναι ο Χουλιάν και τέλος η Κάρμεν. Οι αφηγήσεις τους είναι συγκλονιστικές για τον αναγνώστη, καθώς μπαίνουμε στην καρδιά των γεγονότων και των σχέσεων των ηρώων. Δεν είναι σκόπιμο όμως, σε μια ιστορία μυστηρίου, να προδώσω στοιχεία-κλειδιά γι’ αυτό δεν είναι δυνατόν να πω και πολλά περισσότερα αποκαλύπτοντας την αιτία του θανάτου, ή τους δράστες και τα κίνητρα της κακοποίησης του σώματος.
     Ο Χουλιάν, μαθητής της Ιερατικής Σχολής τότε, με ματαιοδοξία να «είναι ο εκλεκτός», να ξεχωρίσει, μπαίνει στον πειρασμό του έρωτα κυρίως όταν γνώρισε την Κάρμεν, που μπαίνει στη ζωή του σαν «τυφώνας». Το «ακαταμάχητο» κορμί της Κάρμεν κολάζει τα όνειρά του, εκείνη όμως ξέρει να προκαλεί και να περιμένει. Οι εσωτερικές σκέψεις του Χουλιάν μπροστά στις δοκιμασίες που του φέρνει η ζωή είναι από τα ωραιότερα σημεία του βιβλίου, όπως αξιοθαύμαστη και μέσα στα πλαίσια της θρησκείας είναι και η ειλικρινής σχέση που χτίστηκε με την Κάρμεν, παρά τα παραστρατήματά του. Ωστόσο, σοκάρει τον αναγνώστη ο ορθολογισμός της τελευταίας, ο τρόπος της να αποποιείται τις ευθύνες (που τον περνά και στον σύντροφό της) και η «αξιοποίηση» του καθολικού δόγματος ώστε να συγχωρούν τον εαυτό τους και να έχουν τη συνείδησή τους ήσυχη («θέλημα Θεού») .

 

  Εγώ, ο πατέρας της,

είμαι υπεύθυνος για τον θάνατο της Άννας

Για όσα έπρεπε να κάνω αλλά δεν έκανα.

    Στο κέντρο του κύκλου, αν υιοθετήσουμε τη θεωρία της σπειροειδούς αφήγησης από την περιφέρεια στο κέντρο, η συγγραφέας με σοφό τρόπο τοποθέτησε τον Αλφρέδο, τον πατέρα. Διαβάζουμε στο τελευταίο κεφάλαιο το γράμμα που απευθύνεται μετά θάνατον στη Λία και στον Ματέο, σαν ένα θλιβερό επίλογο, που αποδίδει όχι μόνο την πραγματικότητα, την αλήθεια που μπόρεσε να αντέξει (απαλλαγμένη από τις αποκρουστικές λεπτομέρειες), όχι μόνο τα γεγονότα, αλλά και την ευθύνη στον ίδιο, στον πατέρα. Κι ακούγεται τραβηγμένο, αλλά από μια πλευρά είναι και αληθινό: ο πατέρας, σαν θεματοφύλακας των νόμων που ισχύουν, θρησκευτικών, κοινωνικών, πολιτικών, έχει συναίσθηση της ευθύνης για τα σφάλματα και τις λύσεις των παιδιών του -θα μπορούσε να προβλέψει, να συντρέξει, να αποτρέψει.

     Ο Αλφρέδο βλέπει τον καθένα σαν ένα ολοκληρωμένο κόσμο, έναν «καθεδρικό ναό» φτιαγμένο με διαφορετικά υλικά, π.χ. της Μαρσέλας ο ναός από μαύρες πεταλούδες (το σημειωματάριό της), της Λίας από βιβλία, της Άννας από τις ζωγραφιές της… Κι ο δικός του: «Ο δικός μου, ένας καθεδρικός φτιαγμένος απ’ τις λέξεις που θέλω να πάρω μαζί μου εκεί που πάω…».
     Και, τέλος, μ’ έναν απίστευτο ύμνο στην αγάπη, τη σπάνια, βαθιά κι άδολη αγάπη που ο ίδιος στα τελευταία χρόνια της ζωής του βίωσε με τη Μαρσέλα, με μια αναφορά στην πίστη/έλλειψη πίστης και στην ελευθερία που αποτόλμησαν να χαρίσουν στον εαυτό τους η Λία και ο Ματέο δραπετεύοντας από το σύστημα, κλείνει το υπέροχο στερνό γράμμα ο Αλφρέδο, και μαζί και το βιβλίο.

Χριστίνα Παπαγγελή

[1] Δευτεροπαθής ή εμπροσθόδρομη αμνησία (Anterograde amnesia): Οι άνθρωποι με αυτό το είδος αμνησίας έχουν πρόβλημα να θυμηθούν αυτά που συμβαίνουν τώρα, ως αποτέλεσμα κάποιου τραυματισμού στο κεφάλι. Δεν ξεχνούν την παιδική τους ηλικία ή το ποιοι είναι, όμως δυσκολεύονται πολύ να ανακαλέσουν την καθημερινότητα.

Φως της Φονιάς, Γιάννης Ατζακάς

     Είναι το τρίτο βιβλίο της αυτοβιογραφικής τριλογίας του Θασίτη συγγραφέα (τα άλλα δύο: «Διπλωμένα φτερά» και «Θολός βυθός»)· μιας τριλογίας «ενηλικίωσης» (bildunsroman)[1], όπου παρακολουθούμε την τεθλασμένη πορεία του παιδιού, του προέφηβου και στη συνέχεια έφηβου Γιάννη μέσα σ’ ένα δύσκολο χωροχρόνο: ορεινό χωριό στη Θάσο, ορφάνια από μητέρα, εμφύλιος, πατέρας αντάρτης εξαφανισμένος και προκηρυγμένος. Ένα ζωηρό κι έξυπνο παιδί γεννημένο το 1941 (!), που έχασε τη μάνα του σχεδόν στη γέννα και μεγάλωσε με τη γιαγιά Βενετιά και τον πάππο Γιάννη, με καημούς, βάσανα, ακάματο μόχθο και άπειρες δυσκολίες, στο πανέμορφο κι ευλογημένο κατά τ’ άλλα χωριό Θεολόγος.
     Στο δεύτερο βιβλίο της τριλογίας (Θολός βυθός) έχουμε δει τα ζόρικα χρόνια της «ξενιτιάς» του οκτάχρονου αγοριού, καθώς η γιαγιά- Βενετιά έκρινε σκόπιμο να «μάθει γράμματα» ο Γιάννης, και να τον στείλει εσώκλειστο στις «Παιδοπόλεις» της βασιλισσας Φρειδερίκης. Οκτώ χρόνια λείπει λοιπόν απ’ το χωριό, από τα 8 μέχρι τα 16 του χρόνια, έχοντας όμως τελειώσει τις δύο πρώτες τάξεις του τετρατάξιου Γυμνασίου στη Θεσσαλονίκη, στον θείο του Παντελή, κι όχι στα ιδρύματα. Κι επιστρέφει τον Ιούνιο του 1957 στο χωριό (ο πάππος Γιάννης εντωμεταξύ έχει πεθάνει), για να τον στείλει η γιαγιά του στην Καβάλα στο σπίτι της φίλης της της Σουλτάνας, να τελειώσει πια το Γυμνάσιο –εφόσον διαπρέπει και στα γράμματα όπως αποδείχθηκε (ολάκερη Θάσος και να μην έχει ένα Γυμνάσιο!!).
     Αυτή τη φορά η γραφή είναι τριτοπρόσωπη, και θα λέγαμε πιο γραμμική- δεν εμφανίζεται πουθενά, όπως στα δύο προηγούμενα βιβλία ο ενήλικος, εξήντα+ Γιάννης, και δεν υπάρχουν χρονικές αναδρομές, παρά μόνο αναμνήσεις και αναπολήσεις. Η πρώτη πρώτη σκηνή είναι «ο νόστος» (έτσι επιγράφεται άλλωστε και το κεφάλαιο), η επιστροφή του ήρωα-συγγραφέα «στη δική του Ιθάκη»· το πρώτο αντάμωμα του πατρογονικού τόπου, μετά τη λήξη της σχολικής χρονιάς στη Θεσσαλονίκη, μετά από τα 8 χρόνια ξενιτεμού, ενός 16χρονου νέου με πλούσιο συναισθηματικό κόσμο και πολλές εμπειρίες. Το γλαφυρό γράψιμο του Ατζακά μάς επιτρέπει να διεισδύσουμε στον ψυχισμό του ήρωα, να ψυχανεμιστούμε κάθε τρικύμισμα της συγκίνησης, αυτές τις στιγμές που πλησιάζει στο χωριό του (αν δεν ήταν οι χτύποι της μηχανής, ο Γιάννης θα μπορούσε ν’ ακούσει τώρα την καρδιά του να χτυπάει σαν γιορτινό ταμπούρλο), καθώς αναγνωρίζει ανθρώπους, κτίρια και τοποθεσίες, με μια ματιά πιο ενήλικη, πιο ώριμη, πιο έμπειρη.
     Κι αυτή είναι η γοητεία αυτού του βιβλίου, που δεν έχει την κρυμμένη οδύνη του «Θολού βυθού», αλλά, ιδιαίτερα στην αρχή, ένα ηθογραφικό θα λέγαμε ενδιαφέρον για τον υπέροχο αυτόν τόπο. Έναν τόπο όπου στην αρχή δυσκολεύεται ακόμα κι ο Γιάννης να προσαρμοστεί ξανά, π.χ. δεν καταλαβαίνει το γλωσσικό ιδίωμα της γιαγιάς του! Με τους χαρακτηριστικούς τύπους που βλέπουμε συχνά στα χωριά και τα παρατσούκλια τους, π.χ. τις φαρμακόγλωσσσες κουτσομπόλες Καπνηρίνες που κάθονται στο κατώφλι και σχολιάζουν (χρονιάρα μέρα, και είχαν αφήσει στην άκρη βελόνες κι αδράχτια, μη χάσουν τίποτα απ’ τα μάτια τους), τη Λασκαρούδα που λέει τον καφέ, τον μπακάλη που κόβει κίνηση, τον Μαθιό τον Πάθια που σπουδάζει ιατρική και γίνεται φίλος του, τον τυπολάτρη («ρουφιάνο»;) γραμματέα της κοινότητας, καθαρευουσιάνο και αντικομμουνιστή –βέβαια- Γραμματίκα κ.α. Διάφορους συγγενείς και ξαδέλφια που ουσιαστικά το «Γιαννούδ’» δεν είχε προλάβει να γνωρίσει, και κυρίως την τσάτσα (θεία) Μαρία και τον τυφλό σύζυγό της, τον μπαρμπα- Μανόλη που μένει στον κάβο της Φονιάς, με τους οποίους αποκτά έναν ιδιαίτερο δεσμό.
     Βλέπουμε ακόμη και νιώθουμε τα σκιρτήματα του έφηβου που αγαπά, που ψάχνει τον δρόμο του και την ταυτότητά του (το ένιωθε καθαρά πως δεν είχε το αίσθημα του γιου ούτε για τη μητέρα του, ούτε για τον πατέρα του/στο χωριό όμως οι άνθρωποι έπρεπε να τον αποδώσουν σ’ έναν πατέρα πρώτα, κι ύστερα σε μια μάνα), που γοητεύεται γρήγορα κι απογοητεύεται βαθιά. Που ανακαλύπτει τον διχασμένο μετεμφυλιακό κόσμο, τους ανθρώπους που τον υποδέχονται θερμά, γιατί εκτιμούσαν τον πατέρα του, και είχαν ίδια ιδεολογική αφετηρία (σαν κι εμάς, εν πικραμένοι ανθρώποι, τα παιδιά τους ζουν- σκοτώθηκαν, δεν ξέρουν), και τους «άλλους», τους κακεντρεχείς/κακιασμένους που θα τον προσβάλουν και θα τον πικράνουν για τον ίδιο λόγο (αποκαλούν την οικογένεια του «Μησεμέληδες», προφανώς επειδή ο πατέρας ήταν απερίσκεπτος στα νιάτα του, αντάρτης στη συνέχεια). Ανακαλύπτουμε, μαζί με τον έφηβο ήρωα, τη μοναδική φωτογραφία του πατέρα μέσα στο μπαούλο της γιαγιάς Βενετιάς («ανεξήγητη λύπη» ή «βαθύς θυμός;»), και μέχρι τέλους αγωνιάμε μαζί με τον έφηβο Γιάννη για την τύχη του Γιώργη Αρχοντή, που έχει να δει τον γιο του δέκα χρόνια, συμμεριζόμαστε τα συναισθήματα περηφάνιας αλλά και παράπονου του παιδιού, και περιμένουμε μαζί με τον ήρωα το ενδεχόμενο συναπάντημα πατέρα-γιου.
     Φως της Φονιάς
     Ο αναγνώστης έχει την ευκαιρία να γνωρίσει την ευρύτερη περιοχή του Θεολόγου, με τα βουνά και τα λαγκάδια, και όσο αφορά τη διαδρομή προς τον κάβο -Φονιά, τα απότομα βράχια «κομμένα με το μαχαίρι», τα καλύβια «γαντζωμένα στην κόψη του γκρεμού», τις βαθιές σπηλιές και τα «ανεμοδαρμένα ξωκλήσια», καθώς ο Γιάννης, όσο βέβαια βρίσκεται στο χωριό κι όχι στο σχολείο, συνοδεύει τη θεία του τη Μαρία που στέλνει φαγητό στον μπάρμπα τον Μανόλη. Ο κάβος της Φονιάς, ιστορικό μέρος από παλιότερη θρυλική σφαγή των πειρατών, είναι και κατά κάποιο τρόπο ο ορμίσκος όπου έκαναν μπάνιο οι κάτοικοι (με μεγάλη ευκολία έμαθε μπάνιο ο Γιάννης), ένας τόπος με απίστευτη ομορφιά καθώς φαίνεται, δίπλα στη Μηλιά και άλλες παραλίες (π.χ. Παράδεισος, σήμερα). Είναι κοντά στα Κίνερα ή Κοίνυρα (αρχαία ονομασία), και είναι το επίκεντρο αυτής της περιόδου δύο χρόνων που διατρέχει το μυθιστόρημα, όσο ο Γιάννης επισκέπτεται το χωριό στις διακοπές απ’ το σχολείο στην Καβάλα.
     Η κυρα- Μαρία, στη διαδρομή μέχρι να φτάσουν στο καλύβι του μπαρμπα- Μανόλη, αφηγείται τα βάσανά της, την ιστορία της ευρύτερης οικογένειας αλλά και την ιστορία του τόπου (από δω, απ’ τα Κοίνυρα, βλέπεις, φύγαν τα περισσότερα παιδιά, Στάλινγκραντ τη λέγαν τη Μηλιά κάτω), που δεν χορταίνει ο ήρωάς μας ν’ ακούει. Έτσι μαθαίνουμε κι εμείς για τη θρυλική μάχη ανάμεσα σε αντάρτες (6 τον αριθμό, μάλλον κι ο Γιώργης ανάμεσά τους) που έστησαν ενέδρα σε πενήντα χωροφυλάκους και τους κατατρόπωσαν (τέσσερις από τους αντάρτες είχαν τα καλύβια τους στη Μηλιά, και ξέραν τον τόπο σπιθαμή προς σπιθαμή). Μαθαίνουμε ότι κατόπιν έφυγαν εξορία περνώντας στη στεριά και φεύγοντας μέσα απ’ τα βουνά της Δράμας, γιατί η Θάσος, τουλάχιστον η περιοχή γύρω απ’ την Ποταμιά ήταν διχασμένη πολιτικά με αρκετό δυναμικό αριστερών (είχαν βγάλει και βουλευτή της ΕΔΑ, τον Άγγελο Λασκαρίδη). Τώρα, μετά από τόσα χρόνια (βρισκόμαστε στο ’57) δεν είναι ελεύθεροι ακόμα να επικοινωνήσουν με την Ελλάδα, και ενώ κανείς δεν ξέρει ακόμη αν ο Γιώργης Αρχοντής ζει ή αν πέθανε, στις αρχές του 1958, που επιτράπηκε στους εξόριστους να επικοινωνήσουν με τους δικούς τους, τους στέλνει γράμμα από τη Βάρνα (ένας μεγάλος βράχος σκώθηκε απ’ τα στήθια μ’ γιόκα μ’)[2]. Κι εκείνος, κι άλλοι συγγενείς.
     Κι όμως ο Γιάννης νιώθει ανάμεικτα συναισθήματα απέναντι σ’ έναν πατέρα, ή μάλλον στο φάσμα ενός πατέρα που θυμάται ελάχιστα: δεν υπήρχε στη ζωή του θέση για κανέναν πατέρα. Δεν μπορούσε να δεχτεί τώρα εκείνον για τον οποίον ο ίδιος ποτέ δεν υπήρξε· να αναστηθεί ξαφνικά εκείνος που γι’ αυτόν ποτέ δεν είχε πεθάνει, αφού ποτέ δεν είχε ζήσει κοντά του -τρεις θαμπές εικόνες μόνο, που κι αυτές ο χρόνος τις είχε σχεδόν σβήσει. Ωστόσο, δεν παύει να είναι «ο γιος του αντάρτη», κι έχει ν’ αντιμετωπίσει μέσα στο χωριό αυτό το «στίγμα», που από τη μια τον ξεχωρίζει και τον κάνει περήφανο κι απ’ την άλλη τον βάζει στο στόχαστρο του διχασμού. Έτσι, βλέπουμε τον ήρωα μέσα σ’αυτά τα δύο κρίσιμα της εφηβείας χρόνια να μεταλλάσσεται, και δεν παύει να συγκινείται όταν βλέπει στη φωτογραφία «τη βαριά σκιά που σκέπαζε τη ματιά του» πατέρα του.
     Η μαθητεία[3]
     Σύντομα ο Γιάννης θα ξεφύγει από τον ρόλο «γιος του αντάρτη» και θα αναδειχθεί, μέσα στο χωριό και στη συνείδηση όλων, σε μοναδική προσωπικότητα. Κι αυτό γιατί, πέρα από τη σεμνότητα και την εργατικότητα που φαίνεται ότι τον διέκρινε, ήταν ένα έξυπνο παιδί με αγάπη για τη γνώση και με εξαιρετικές επιδόσεις στα γράμματα. Αγαπούσε το διάβασμα, είχε την τύχη στην Καβάλα να έχει πολύ καλούς καθηγητές (μνημονεύεται συνέχεια σαν φωτισμένος Δάσκαλος ο κος Σχινάς), και, παρά τις αντιξοότητες (η στενή συγκατοίκησή του την πρώτη χρονιά με τη φίλη της θείας Μόρφως, την πενηντάχρονη Σουλτάνα ήταν ζόρικη) και τα πάθη του έρωτα, παρά τη φτώχεια και την απειρία του, αρχίζει να διακρίνεται ιδιαίτερα στα γλωσσικά μαθήματα. Άλλωστε από ένα σημείο και μετά, η δημόσια βιβλιοθήκη γίνεται το δεύτερο σπίτι του, το καταφύγιό του (στα τρία σχολικά χρόνια του στην Καβάλα, η βιβλιοθήκη έγινε το πραγματικό σπίτι του, η μόνη καταφυγή του/ανακάλυπτε τις σκοτεινές ροπές, τις αδάμαστες δυνάμεις της ανθρώπινης ψυχής). Είναι -και γίνεται- τόσο γνήσια βαθιά και η σχέση του με τον κόσμο του λόγου, που ακόμα κι οι χωριανοί γρήγορα τον ανακαλύπτουν, και τον καλούν να κάνει μαθήματα στα παιδιά τους, θαυμάζοντας τις ικανότητές του. Μέχρι και ο Γραμματίκας, που του λέει έξω απ’ τα δόντια ότι για να συνεχίσει τις σπουδές του πρέπει να έχει «Πιστοποιητικόν Κοινωνικών Φρονημάτων» («Για παππάς-παπάς για ζευγάς-ζευγάς»), κοινώς να επιλέξει με ποιους είναι («υιός συμμορίτου ή τέκνον της βασιλίσσης»), ακόμα κι αυτός λοιπόν, αναγνωρίζει την ευφυΐα και τις δεξιότητες του ήρωά μας.
     Η θητεία του Γιάννη στα σχολεία της Καβάλας έχει πρόσθετο ενδιαφέρον για τον αναγνώστη, γιατί παρακολουθούμε τα δειλά βήματα ενός παιδιού που ανακαλύπτει μόνος του έναν άλλον κόσμο, της γνώσης, της διασκέδασης, του κινηματογράφου, των ανταγωνισμών, της επιβίωσης.
     Όμως ο Γιάννης, όσο φοιτά στην Καβάλα, έχει τον νου του και την καρδιά του στραμμένη στο χωριό, πνίγεται από λαχτάρα και νοσταλγία. Γιατί είναι ερωτευμένος!
     Μέλι πικρό
     Όλο το μυθιστόρημα είναι διαποτισμένο από τον παιδικό/εφηβικό άτολμο και αγνό έρωτα προς την Έλλη, έναν «ρομαντικό» έρωτα που αναζωπυρώνεται αμέσως με την πρώτη ματιά αφότου επέστρεψε από τις παιδοπόλεις (εκείνη την ώρα κάτι λησμονημένο σκίρτησε μέσα του και μια μακρινή σαϊτιά βρήκε το άγουρο αγόρι κατάστηθα).
     Πρόκειται για μια αιθέρια ύπαρξη, πρόκειται για άτολμες συναντήσεις, φευγαλέες ματιές και αγγίγματα, για απίστευτες αναμονές και προσδοκίες, αλλά παρόλ’ αυτά μια βαθιά εσωτερική βεβαιότητα οδηγεί τον Γιάννη και τον κάνει να αντέχει τις δυσκολίες της απόστασης και της στέρησης. Σκηνές εφηβικές στον κάβο της Φονιάς, ελάχιστες συνομιλίες μεταξύ τους, τεράστια διαστήματα διαψεύσεων και σιωπής χτίζουν ωστόσο μια σχέση αμοιβαίας έλξης, που κλείνει τον κύκλο της με ιερότητα και σοβαρότητα αντάξια της συναισθηματικής φόρτισης του αγαπημένου ήρωα.

Χριστίνα Παπαγγελή

[1] Το Bildungsroman (μυθιστόρημα διαπαιδαγώγησης/μαθητείας) είναι λογοτεχνικό είδος, γερμανικής προέλευσης (18ος αι.), που εστιάζει στην ψυχολογική, ηθική και κοινωνική εξέλιξη του πρωταγωνιστή από την παιδική ηλικία έως την ενηλικίωση. Μέσα από δοκιμασίες, έρωτες και συγκρούσεις, ο χαρακτήρας ωριμάζει, μαθαίνει και βρίσκει τη θέση του στην κοινωνία.
[2] (να σημειώσουμε εδώ ότι ο Γιώργης πρέπει να ήταν περίπου 40 χρονών σ’αυτήν την περίοδο!)
[3] Οι τίτλοι «Η μαθητεία» και «Μέλι πικρό» είναι τίτλοι κεφαλαίων του βιβλίου

Διπλωμένα φτερά, Γιάννης Ατζακάς

Το νιώθεις με μια σκοτεινή προαίσθηση

πως το μοναδικό μέλλον που μας περιμένει

είναι να ζήσουμε ξανά και ξανά

το ξεχασμένο παρελθόν μας

      Με τη βαθιά, διεισδυτική, βιωματική γραφή που χαρακτηρίζει τον αγαπημένο συγγραφέα (γνωστός περισσότερο από το μυθιστόρημά του «Θολός βυθός», που τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβειο Μυθιστορήματος), ο αναγνώστης οδηγείται άμεσα και σχεδόν αδιαμεσολάβητα στον αγροτικό κόσμο της Θάσου, τα χρόνια της Κατοχής και του Εμφυλίου.
     Στο πρώτο αυτό βιβλίο της αυτοβιογραφικής τριλογίας («Ο θολός βυθός» είναι το δεύτερο), παρουσιάζεται και πάλι ο ώριμος, 64χρονος συγγραφέας να έχει επιστρέψει στο αγαπημένο του νησί μετά από «μεγάλες περιπλανήσεις» (που θα δούμε στα επόμενα βιβλία) και να αναπολεί τον κόσμο και τα πρόσωπα που πρωτογνώρισε και πρωτοαγάπησε (η καρδιά μπορεί και γνωρίζει αλάνθαστα τα μέρη που κάποτε) στα πρώτα οκτώ χρόνια της ζωής του, προτού τον στείλουν να «μάθει γράμματα» στις παιδουπόλεις, τα γνωστά ιδρύματα της βασίλισσας Φρειδερίκης. Είναι το ορεινό χωριό Θεολόγος, Κεφαλοχώρι στη Θάσο, η γενέτειρά του, και είναι η γιαγιά Βενετιά που τον μεγάλωσε με τον πάππο Γιάννη, εφόσον η μάνα (Αγγελική) πέθανε σχεδόν στη γέννα ενώ ο πατέρας Γιώργης, αντάρτης, έχει εξαφανιστεί και όλοι τον πιστεύουν για νεκρό.
     Σ’ έναν αρχικά «εωθινό» μονόλογο μάς συστήνεται ο ώριμος συγγραφέας, για να ξεδιπλώσει όχι μόνο τη βαθιά προσωπική ανάγκη να ξαναταξιδέψει στην «αυγή» της ζωής του και να «βάλει στο χαρτί όλες τις αλλόκοτες σκέψεις του, αλλά βλέπει την κατάθεση αυτή «να είναι ένας στερνός αποχαιρετισμός σ’ έναν κόσμο που έφυγε για πάντα και μαζί του έφυγαν κι εκείνοι που τον κράτησαν στις πλάτες τους και τον έφεραν ως τις δικές μας μέρες».
     Πράγματι, ενώ η παιδική ματιά του μικρού ορφανού Γιάννη φωτίζει τον κόσμο αυτόν, και τονίζεται μάλιστα αυτήν τη φορά κι από την πρωτοπρόσωπη γραφή, η πραγματική πρωταγωνίστρια, αυτή που κλέβει την παράσταση και την καρδιά μας, είναι η γιαγιά- Βενετιά· μια «λαϊκή», αγράμματη γυναίκα, μια ακόμα «ακάματη και γνωστική γερόντισσα» απ’ αυτές τις «μαυροφορεμένες» που όλοι/ες έχουμε γνωρίσει ή βιώσει και που τα δίνουν πολλές φορές όλα στους δικούς τους- και την ψυχή τους την ίδια- και δεν λαμβάνουν στο χέρι παρά ελάχιστα ψίχουλα…
     Έτσι λοιπόν, παρακολουθούμε τον καθημερινό μόχθο της Βενετιάς, αλλά και του πάππου Γιάννη σ’ αυτόν τον -ευλογημένο θα έλεγε κανείς- τόπο, να τα βγάλουν πέρα με τις αγροτικές εργασίες και να μεγαλώσουν τον εγγονό, τον γιο του αντάρτη, εξαφανισμένου γιου τους (έχουν κι άλλα τρία παιδιά παντρεμένα μακριά). Ένα ζωηρό μικρό αγόρι που γεννήθηκε το 1941, «αρσίζικο» -δηλαδή σκάνταλο-, τον Γιάννη. Είναι πόλεμος και είναι εμφύλιος, κι απ’ όσο μαθαίνουμε το χωριό έχει δώσει δυναμικό στο αντάρτικο.

   Αυτός ήταν για μένα ο πρώτος και μόνος 

παράδεισος της ζωής μου

      Ο συγγραφέας καταφέρνει να μας κάνει ν’ αγαπήσουμε τον τόπο του, το φως του, τις πλαγιές του, καθώς περιγράφει με λεπτομέρειες και το αγροτικό σπίτι, αλλά και τα κτήματα, το χωριό με τα άπειρα τοπωνύμια, τα γύρω χωριά και τις ρεματιές, κι όλον τον μακρινό ορίζοντα που φτάνει μέχρι το Πήλιο και τον Άθω, τον Αλμυρό, την Εύβοια, τις Σποράδες («ένα έξοχο γεωγραφικό ανάγλυφο»), μαζί με τον αγέρα που «ουρλιάζει» ερχόμενος από τον Όλυμπο και την Όσσα· έναν τόπο οπωσδήποτε ευνοημένο, και κατοικημένο μάλιστα -ως γνωστόν- από την αρχαία εποχή ("από τσι Έλληνοι τσι παλιοί"), όπως αποδεικνύει και το… επιτύμβιο που βρήκε ο πάππος του με την ανάγλυφη επιγραφή «ΑΥΡ ΠΡΟΚΛΟΣ ΧΑΙΡΕ» στο κτήμα τους, και, μέχρι να το δώσουν για το μουσείο, πίνει στην… υγειά του Προκλή όταν τον πιάνουν τα μεράκια (τι στην υγειά μας κάθεσαι και λες, τώρα, χριστιανέ μου. Ο άνθρωπος έχει χρόνια και ζαμάνια αποθαμένος/πάψε εσύ γριά. Πέρα από τον αργαλειό και τη ρόκα σου, άλλο δε νιώνεις εσύ. Εμείς μιλάμε για το κτήμα, πώς ήτανε στον καιρό του).
      Παρακολουθούμε τη ρουτίνα της γιαγιάς Βενετιάς που σηκώνεται όταν λαλάει το «πρώτο ορνίθι», και ξεκινάει μια ατέλειωτη αλυσίδα από δουλειές (άναμμα φωτιάς, άρμεγμα, τάισμα τα ζωντανά, νερό, λάτρα, πλύση με χίλιες δυσκολίες βέβαια, και το κυριότερο, το άναμμα του φούρνου δυο και τρεις φορές, εφόσον φιλοξενούσε τα ψωμιά (καμιά φορά και τρεις ζυμωσιές) και τα φαγητά όλης της γειτονιάς. Κάποτε να γνέσει, να πλέξει, να υφάνει. Κι ο μόχθος δεν τελειώνει όλη μέρα γιατί υπάρχουν πάντα και οι εποχιακές δουλειές: αμπέλια –τρύγος, μούστος και μουσταλευριές, τραχανάς και φλιμάρια, μαρμελάδες, ελιές (στο «χαμολόγι» πρώτα κι ύστερα στο «μαξούλι»), σαπούνι, και φυσικά κι άλλες που θα μου διαφεύγουν. Μα κι ο καλοσυνάτος, μερακλής και πράος πάππος Γιάννης έρχεται κι αυτός απ’ τα χωράφια, απ’ τα κλαδέματα, τα μπολιάσματα, τα σκαψίματα και τα ποτίσματα με γεμάτο τον τορβά του με φρούτα, και φτάνει επιτέλους το «ευλογημένο βράδυ», όπου όλοι, άνθρωποι και ζώα ξαποσταίνουν.
     Είναι αυτοί οι αδιατάρακτοι κι αγαπημένοι μικροί κύκλοι της ημέρας και της νύχτας, που ακολουθούσαν τον μεγάλο κύκλο του έτους και που κλείνουν μέσα τους την ταπεινή ζωή της γρια- Βενετιάς, και όλων φυσικά των ανθρώπων του χωριού.
      1949: η ώρα του όξους και της χολής
      Κι έρχεται ο τελευταίος χειμώνας στο χωριό («μόνο που κανένας μας δεν μπορούσε να το ξέρει»), ο χειμώνας του 1949 (της «καταραμένης χρονιάς»), μιας χρονιάς που πήγαινε στην κόψη του ξυραφιού μέχρι τέλους. Ο Γιάννης, οκτώ χρονών, έχει γραφτεί στην πρώτη δημοτικού αλλά δεν έχει τον νου του στα γράμματα (για τα μαθήματα δεν τραβούσα και μεγάλη συλλογή). Έχει μεγαλώσει πια, κι έχει αρχίσει να ρωτάει, που είναι η μάνα του, πού είναι ο πατέρας του. Έχει αρχίσει να είναι και πάρα πολύ ζωηρός (δυο φορές τον «καταχέρισε» μόνο η γιαγιά του!), ενώ σιγά σιγά τον βάζουν πια να κάνει και δουλειές (μια αγωγή που μπορεί να ήταν σκληρή, αλλά ήταν δοκιμασμένη αιώνες!).
     Κι αυτή η χρονιά η «κακοπιασμένη», δεν είναι μόνο «κακορίζικη» γιατί ο Γιάννης «δεν τα παίρνει τα γράμματα» και για τσομπάνης δεν κάνει, ούτε γιατί κόντεψε να πεθάνει από τη σκανταλιά του γλιστρώντας από τον κλώνο μιας σκαμνιάς όπου φύλαγε τη βουλγαρούδα του (πουλί) -περιστατικό καθοριστικό για την απόφαση της γρια- Βενετιάς να τον στείλει στις παιδοπόλεις, εφόσον κατάλαβε ότι δεν αντέχει τόση ευθύνη. Όχι, όπως γράφει ο ίδιος ο συγγραφέας, δεν είναι μόνο αυτά, αλλά καθώς τελειώνει ο εμφύλιος, ήρθε η ώρα του όξους και της χολής, η ώρα του αίματος και του θανάτου.
      Είναι πολύ μικρός βέβαια για να καταλάβει τα αίτια και τις διχόνοιες αλλά, βλέπει λάμψεις και αίμα, ακούει μισόλογα και εισπράττει εκτίμηση και ενδιαφέρον από τους παλιούς συντρόφους του πατέρα του, άντρες που σε μια στιγμή κρίσιμη δεν είχαν ακολουθήσει τη θέλησή τους και από κάποιαν ανάγκη είχαν σκύψει το κεφάλι. Με το φως όμως που ρίχνει ο ώριμος συγγραφέας (αριστοτεχνική η ανάμειξη αναμνήσεων με την παιδική ματιά κι ερμηνείας του ενήλικα Γιάννη), βλέπουμε ένα χωριό διχασμένο, με έντονο το στοιχείο το αντάρτικο (έξι άτομα αλλά πολύ δυναμικά κι έμπειρα), που εν έτει 1949 έφερε ταπάνω κάτω για να τιμωρήσει τους προδότες.
     Οι αντάρτες κρύβονται με τη σιωπηρή ανοχή της φτωχολογιάς του χωριού (πολύς κόσμος του χωριού τους είδε με καλό μάτι/λίγο πολύ όλη η φτωχολογιά του χωριού είχε δουλέψει στα ξένα κτήματα και στα μεταλλεία του Μαυρόλακα, αλλά και στα καπνεργοστάσια στην Καβάλα), κι έχουμε σποραδικά επεισόδια αλληλοσκοτωμών αναστατώνουν τα ήρεμα νερά, οι ΜΑΥδες[1] και οι χωροφύλακες βρίσκονται επί ποδός, με αποκορύφωμα την «κόλαση» στην παραλία Μακρυνάμμο («Παράδεισος» ονομάστηκε όταν ήρθε ο τουρισμός) όπου οι έξι έστησαν ενέδρα σε ολόκληρο απόσπασμα και, αφού σκότωσαν και τραυμάτισαν, τους αφόπλισαν και τους ξαπόστειλαν στο χωριό.
     Πέρα όμως από τις εφόδους των χωροφυλάκων, την αιματοχυσία, τις επικηρύξεις, τον δόλο και τις προδοσίες, η χρονιά είναι κακορίζικη για τους Αρχοντήδες γιατί ακούγεται ότι ο Γιώργης, ο πατέρας, ήταν αυτός που σκότωσε κάποιον χωροφύλακα ενώ άλλη φήμη κυκλοφορεί ότι είναι ήδη νεκρός από τα πρωτοπαλίκαρα του Αντόν Τσαούς.
     Οι αντάρτες θα καταφέρουν να διαφύγουν το 1950 μέσα απ’ τα βουνά της Δράμας, όμως ο κύβος «ερρίφθη» για τον οκτάχρονο Γιάννη, παρά την ασθενική αντίδραση του πάππου του: μετά το ατύχημα, κι εφόσον δεν πήρε καν ενδεικτικό της πρώτης δημοτικού, η γιαγιά τον συνοδεύει στην Καβάλα απ’ όπου θα φύγει για την πρώτη παιδόπολη στο Καστρί (να δώσεις, γρια-Βενετιά, το παιδί, να μην το αδικήσεις).
     Η αναφορά στο «πρώτο της ζωής του ταξίδι» στην Καβάλα (εδώ θα συναντήσει τη φίλη της Βενετιάς, τη Σουλτάνα, που θα την δούμε στο τρίτο βιβλίο) είναι σύντομη, εφόσον θα αποτελέσει και το κύριο θέμα στον «Θολό βυθό». Και, σ’ αυτές τις τελευταίες σελίδες του βιβλίου ακούμε τη φωνή του, ώριμου πια συγγραφέα, που ομολογεί ότι έχει βυθίσει στο υποσυνείδητο αυτά τα έξι «θολά χρόνια» που πέρασε μαζί με τα άλλα «ανταρτόπληκτα» παιδιά, προοιωνίζοντας βέβαια την συγγραφή, οδυνηρή κι αποκαλυπτική, του επόμενου βιβλίου του.
     «Ο Θεός ορφανά κάνει, άμοιρα δεν κάνει»
     «Ο Θεός ορφανά κάνει, άμοιρα δεν κάνει», μια φράση της γιαγιάς Βενετιάς που θα συνοδεύσει σαν φυλαχτό τον Γιάννη στα δύσκολα, μια φράση όπου κυριαρχεί η πίστη ότι ο Γιάννης είναι ένα τυχερό παιδί. Και δεν μπορεί να μην σκεφτεί κανείς ότι από μια σπάνια διαίσθηση, μητρική κι αρχέγονη, η γιαγια- Βενετιά ένιωθε ότι ο Γιάννης «θα τρανέψει στα γράμματα», όπερ και εγένετο. Μα και ο ήρεμος παππούς θα επιβιώσει μέσα από τον Γιάννη, μιας και στο Πήλιο, όπου θα εγκατασταθεί στα όψιμα χρόνια, θα φτιάξει έναν αξιοθαύμαστο κήπο, μεταφέροντας το πνεύμα και την αγάπη του πάππου Γιάννη για τα κηπευτικά.
     Ο συγγραφέας, παντρεμένος πια και με παιδιά, αφιερώνει σαν μνημόσυνο ένα συγκλονιστικό κεφάλαιο στην γιαγιά- Βενετιά, στον θάνατο ή μάλλον το «αγγέλιασμά» της, στον αποχαιρετισμό όχι μόνο στο πρόσωπό της αλλά και σ’ όλον της τον κόσμο, εκφράζοντας με το διεισδυτικό του γράψιμο όλα τα ερωτήματα (από ποια μυστικά βάθη, από ποιες απόμακρες εσχατιές της ύπαρξής μας έρχεται αυτός ο ανελέητος άνεμος της μνήμης/γιατί η λέξη να είναι τόσο βαριά, τόσο ολισθηρή, τόσο απολιθωμένη; κλπ κλπ), αλλά και τα συναισθήματα που συνοδεύουν μια τέτοια απώλεια –ίσως είναι και οι πιο σπαραχτικές σελίδες του βιβλίου, γιατί έρχονται να επισφραγίσουν το ανείπωτο αυτής της τεράστιας αγάπης που δέχτηκε ο Γιάννης σαν παιδί, και ναι, σ’ αυτό ήταν τυχερός:
     "Εμένα ο Χριστός εν’ αδελφός μου. Μην κοιτάς αυτήν την καμπουρούδα μου εμένα, εκεί ειν’ κρυμμένα και διπλωμένα τα φτερά μου. Όταν έρθει κι η δική μου η ώρα, μ’ αυτά θα πετάξω να πάω στον ουρανό, κοντά στον Χριστό μου, ν’ αναπάψω κι εγώ το κορμάκι μου".

Χριστίνα Παπαγγελή

[1] Οι Μονάδες Ασφάλειας Υπαίθρου γνωστοί και ως Μάυδες ήταν ένοπλη παραστρατιωτική οργάνωση που δημιουργήθηκε το φθινόπωρο του 1946 για την άμυνα της υπαίθρου και της επαρχίας απέναντι στις δυνάμεις του ΔΣΕ και βρίσκονταν κάτω από τον έλεγχο του Γενικού Επιτελείου Στρατού. Τα μέλη τους στρατολογούνταν κυρίως από κατοίκους της υπαίθρου και συνεργάζονταν συνήθως με την Χωροφυλακή και την Εθνοφυλακή

Θολός βυθός, Γιάννης Ατζακάς

Αν μια ματιά, φωτεινή σαν αχτίδα,

μπορούσε πραγματικά να φωτίσει βαθιά, ως τον θολό βυθό,

τις θαμπές σκιές και τα σκοτεινά βάραθρα.

Αν ο λόγος, κοφτερός σαν μαχαίρι,

μπορούσε να χαράξει ως μέσα στο κόκαλο,

αν μπορούσε να δώσει, για λίγο έστω,

πνοή στα αναιμικά φάσματα.

     Στον «θολό βυθό» της μνήμης καταβυθίζεται ο συγγραφέας στο αυτοβιογραφικό αυτό βιβλίο, το δεύτερο της τριλογίας που αφιερώνει στην πολυτάραχη ζωή του (τα άλλα δύο: «Διπλωμένα φτερά» και «Το φως της Φονιάς»). Και δεν είναι τόσο τα σημαδιακά ή συγκλονιστικά γεγονότα που δικαιολογούν τον χαρακτηρισμό «πολυτάραχη», όσο το αποτύπωμα που αφήνουν τα ιδιαίτερα βιώματα στον ψυχικό κόσμο του ήρωα, που στο συγκεκριμένο αυτό, δεύτερο βιβλίο της βιογραφίας του, προσπαθεί να «συνδεθεί» με το Παιδί, το παιδί που υπήρξε κάποτε και που κρύβει τη φωνή του μέσα βαθιά στο υποσυνείδητο του ώριμου πια, κατασταλαγμένου φιλόλογου και συγγραφέα, Γιάννη Ατζακά.
     Το μικρό ορφανό παιδί που γεννήθηκε στον Θεολόγο της Θάσου μέσα στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο (1941), με μάνα την… γιαγιά Βενετιά (αφού μεγάλωσε λίγο κατάλαβε ότι αυτή που αποκαλούσε «μάνα» ήταν η γιαγιά του), και πατέρα τον Γιώργη που εξαφανίστηκε στα βουνά -και φυσικά κανένας δεν μιλάει γι’ αυτό-, όταν πια ενηλικιώνεται και γίνεται ένας μορφωμένος ώριμος άντρας, γυρεύει να ανασύρει από το πέλαγος των αναμνήσεων τη δική του, τραυματική αλήθεια (με την κρυφή προσδοκία ότι μέσα στη μοναξιά και την απόλυτη σιωπή θα μπορούσε να ξαναβρεί τα σβησμένα ίχνη εκείνου του ξεριζωμένου παιδιού). Γιατί ο μικρός Γιάννης μέχρι τα οκτώ του χρόνια μεγάλωσε με τη γιαγιά του και με τον «πάππο» Γιάννη στις δύσκολες αγροτικές συνθήκες της εποχής εκείνης στο ορεινό χωριό της Θάσου (σε γενικές γραμμές αυτήν την περίοδο την καλύπτει το βιβλίο «Διπλωμένα φτερά»), στη συνέχεια όμως, την ανατροφή και μόρφωσή του «ανέλαβε» η… βασίλισσα Φρειδερίκη! Από την παιδόπολη «Απόστολος Παύλος» στο Καστρί της Κηφισιάς (για ένα χρόνο), στο Ιωσηφόγλειο στη λεωφόρο Συγγρού για άλλον ένα χρόνο, από κει στην «καλή Παναγιά» της Βέροιας όπου έμεινε άλλα τέσσερα χρόνια και δύο χρόνια στη Θεσσαλονίκη (στην αρχή στην παιδόπολη «Άγιος Δημήτριος» και στη συνέχεια σ’ ένα θείο του), ο Γιάννης έφτασε 16 χρονών για να επιστρέψει πάλι στο χωριό. Οκτώ χρόνια ένα μικρό παιδί, σε παντελώς άγνωστο περιβάλλον, και κάθε φορά διαφορετικό: ξανά και ξανά προσαρμογή, νέοι φίλοι κάθε φορά, νέες συνήθειες, νέες ρουτίνες, καινούριοι ομαδάρχες, δάσκαλοι, καθηγητές.
     Πρόκειται λοιπόν για μια δύσκολη «ενηλικίωση», ενός παιδιού που ψηλαφεί έναν κόσμο ακατανόητο, ενός παιδιού που θάβει τις φωνές και τα ερωτηματικά μέσα του γιατί ξέρει από πολύ νωρίς ότι, αν υπάρχουν απαντήσεις, αυτές είναι πολύ περίπλοκες. Αλλά το πιο οδυνηρό δεν είναι η πικρή μοναξιά ή ο φόβος του αγνώστου, είναι ότι αυτά τα «πέτρινα», δύσβατα χρόνια που βιώνει ως μικρό παιδί οδηγούν σ’ ένα είδος «αποστασιοποίησης», ένα είδος έλλειψης επαφής με το συγκινησιακό στοιχείο· με τα συναισθήματα, την αγάπη, τη νοσταλγία, την ενσυναίσθηση, -που μπορεί να πονούν αλλά κρατούν ζωντανούς τους δεσμούς με τα πρόσωπα που αγαπάς και σ’ αγαπούν. Κι είναι ο ενήλικας Γιάννης βέβαια που συνειδητοποιεί αυτήν την «ψυχική αναισθησία», όπως ακριβώς η ουλή σ’ ένα τραύμα που έχει κλείσει έχει χάσει την ευαισθησία στον πόνο: Μια βαθιά απάθεια, σαν μια σπάνια και άγνωστη νόσος, χωρίς συμπτώματα, χωρίς πόνο, αλλά και χωρίς ίαση, πρέπει να είχε προσβάλει τον ίδιο, όπως και τα περισσότερα από τα παιδιά. Το μόνο που ίσως μπορούσε τότε να νιώσει ήταν το αίσθημα μιας ατέλειωτης εγκατάλειψης, μιας περηφάνιας άπειρες φορές πληγωμένης.
     Αυτή η μεταλλαγή δεν γίνεται φυσικά αμέσως. Περνούν χρόνια στέρησης της μητρικής αγκαλιάς και της οικογενειακής θαλπωρής, άπειρες στιγμές αισθημάτων εγκατάλειψης, για να έρθει η στιγμή που η επίσκεψη της μαμάς/γιαγιάς Βενετιάς (που έρχεται πολύ σπάνια η καημένη) θα του φέρνει πια αμηχανία, και κάποια στιγμή στα δέκα-έντεκα θα νιώσει ανακούφιση όταν θα τη βλέπει να φεύγει… (είχα με τα χρόνια ξεπονέσει, φαίνεται. Δεν είχα πια οικογένεια, δεν είχα δικούς, δεν είχα σπίτι, δεν είχα χωριό). Θυμίζοντας τη θρυλική φράση του Ομήρου «ἀφρήτωρ ἀθέμιστος ἀνέστιός ἐστιν»…
     Αυτό το δεύτερο βιβλίο, λοιπόν, σαν ενδιάμεσος σταθμός ανάμεσα στους «δυο» Γιάννηδες, εκφράζει την άρση του εσωτερικού αυτού διχασμού, την συμφιλίωση με τον παιδικό, αποσυνδεδεμένο εαυτό (κάτω από τις αργές επιστρώσεις του χρόνου στο πρόσωπο και στα βάθη της ψυχής του, είχε άραγε παραμείνει ο ίδιος;). Και είναι πολύ ευφυής ο τρόπος με τον οποίο ο συγγραφέας μεταφέρει αυτήν την εσωτερική ανάγκη της «σύνδεσης με τον εαυτό» στη δομή του δεύτερου αυτού βιβλίου της τριλογίας (τα άλλα δύο έχουν πιο γραμμική αφήγηση): έχουμε δύο επίπεδα, δυο παράλληλες αφηγήσεις: του ήρωα-συγγραφέα που μεταφέρει την ψυχολογία του εξηντάχρονου Γιάννη, σε γ΄ ενικό (σε πλάγια γραφή), και την άμεση, πρωτοπρόσωπη «φωνή του Παιδιού», φυσικά σε πιο εκτεταμένη μορφή, μια «φωνή» που αφουγκράζεται και σχολιάζει ο συγγραφέας. Μ’ αυτόν τον ευρηματικό τρόπο ο αναγνώστης παρακολουθεί, όχι ακριβώς τις αναμνήσεις του ενήλικα ήρωα, αλλά τον τρόπο με τον οποίο το ίδιο το μικρό παιδί, με την απραγία και την άγνοια της ηλικίας, προσέλαβε τις εμπειρίες και τις εντυπώσεις από έναν κόσμο χαώδη (μεταπολεμικό κλίμα εμφυλίου), κατά το δυνατόν βέβαια.
     Ο αναγνώστης έρχεται αρχικά σ’ επαφή με τον ενήλικα Γιάννη. Έναν άνθρωπο μοναχικό και στοχαστικό, που αρέσκεται να περιπλανιέται στη φύση μακριά από την τεχνολογία και τον «πολιτισμό», να παρατηρεί τις εναλλαγές και τις αποχρώσεις προκειμένου να βρει τους ρυθμούς και τον εσωτερικό παλμό των αναμνήσεων. Είναι φανερή, ιδιαίτερα στην εισαγωγή του βιβλίου, η εσωτερική συγγένεια με τον λόγο του Σεφέρη («Κράτησα τη ζωή μου…» Αυτός όμως πώς κράτησε τη ζωή του; Και ποια ζωή;/όπου και να ταξιδέψεις όμως, ο τόπος αυτός πάντα θα σε πληγώνει). Πρόκειται για έναν ψυχισμό όπου όλα γίνονται αρχετυπικά και σημαδιακά, μια αρχέγονη γραφή όπου ο εξωτερικός κόσμος αντιστοιχεί στις ψυχικές καταστάσεις (ολόκληρη η ιστορία του πλανήτη ήταν γραμμένη πάνω στα σχήματα και τις πτυχώσεις (των βράχων), πάνω στα ρήγματα και τις ραβδώσεις, στα άπειρα απολιθώματα που άφησαν πάνω τους τα όστρακα, οι ρίζες και τα φυτά του βυθού).
     Στα μέρη αυτά του βιβλίου βλέπουμε έναν ελεύθερο από «μικρούς και μεγάλους» καταναγκασμούς άνθρωπο, που επιστρέφει· επιστρέφει πρώτα πρώτα στη «γοητεία του λόγου» (φέτος θα επέστρεφε στη γραφή, σκέφτηκε), κυρίως όμως επιστρέφει στον παιδικό κόσμο, απ’ όπου μετά από τόσα χρόνια ξενιτεμού, είχε γίνει ξένος, ακόμη και στον ίδιον τον τόπο του. Είναι η χρονική στιγμή της απόφασης να ανασύρει από μέσα του ολόκληρη την παλιά ιστορία, να ζωντανέψει, αν το μπορούσε, όλες εκείνες τις ξεχασμένες μέρες, χωρίς τίποτα να αποκρύψει και τίποτα να επινοήσει. Μια πολύ βαθιά ανάγκη τον ωθεί να αναζητήσει στα χρόνια αυτά την καταγωγή των συνηθειών, των εμμονών και των φόβων που τον συνοδεύουν και στην ενήλικη ζωή. Την καταγωγή των αντιφάσεων που βρίσκονται θαμμένες στον ερμητικά κλειστό, τον μυστικό του λαβύρινθο/σ’ αυτόν τον εσώτερο χώρο, όπου σε κανέναν δεν είχε επιτρέψει ποτέ να εισέλθει και που ήταν το δικό του άδυτο, ο πραγματικός πυρήνας της ύπαρξής του.
     Η «επιφάνεια» του Παιδιού

Άκουσε τότε, σιγανά στην αρχή,

να φτάνει από πολύ μακριά η φωνή του Παιδιού

–πως γίνεται στα όνειρα,

όπου τα πρόσωπα παίρνουν ζωή και μιλιά

     Είναι έξι ουσιαστικά τα «καταχωνιασμένα χρόνια» στις παιδοπόλεις (8 με 14 χρονών), γιατί ο Γιάννης τα δύο πρώτα χρόνια στο Γυμνάσιο (δηλαδή από τα 14 μέχρι τα 16 του) έμεινε στην παράγκα του θείου του του Παντελή, στη Θεσσαλονίκη. Έξι χρόνια στην πιο τρυφερή και εύπλαστη ηλικία, όπου ταυτόχρονα έχει διαμορφώσει σκέψη και μνήμη. Ο Γιάννης όμως είναι ένα υγιές και έξυπνο παιδί, και παρόλο που τον πρώτο καιρό ήταν «σαν το μικρό αρνί, το χαμένο μέσα στο μεγάλο κοπάδι», δεν φαίνεται να παρουσιάζει ιδιαίτερη δυσκολία στο να προσαρμοστεί. Άλλωστε οι συνθήκες, πέρα από την πειθαρχία και τη ρουτίνα στρατοπέδου (και από την πλύση εγκεφάλου στις εθνικιστικές ιδέες, πράγμα που δεν είναι ακόμα αισθητό στο 8χρονο παιδί) δεν είναι και τόσο άσχημες, τουλάχιστον δεν υπάρχει σωματική βία…
     Στην παιδούπολη «Άγιος Αλέξανδρος» τοποθετείται στην 2α Δημοτικού, και μαζί του είναι απ’ το χωριό και η Μαρίκα (6η Δημοτικού), η κόρη του καπετάνιου, που στην αρχή είναι σαν μεγάλη του αδελφή. Βλέπουμε την καθημερινή ζωή με τις δύσκολες στιγμές (νοσταλγία, κλάμα, ερωτηματικά) αλλά και με τις χαρούμενες (παιχνίδια στην αυλή, δώρα και γιορτές τα Χριστούγεννα, επίσκεψη της… βασίλισσας (της «Μεγάλης Μητέρας»)· κρύο τον χειμώνα, χαρά την άνοιξη, χαρταετός την Καθαρά Δευτέρα (ήταν η πρώτη φορά που γέλασα τόσο πολύ/για πρώτη φορά ο νους μου δεν έτρεχε στο χωριό, αλλά στον κόσμο που είδα έξω εκείνη τη μέρα, στα παιδιά που έτρεχαν χαρούμενα γύρω απ’ τους γονιούς τους), μπάνιο στο Καβούρι στο τέλος της σχολικής χρονιάς.
     Σ’ αυτήν τη δύσκολη, πρώτη χρονιά, ο Γιάννης είχε μόνο μια επίσκεψη από τη θεία του τη Μαρία, ενώ εκείνος έστειλε ένα μοναδικό γράμμα στη γιαγιά του με διεύθυνση «γιαγιά, χωρίον» (για τον πατέρα μου δεν έγραφα τίποτε. Το καταλάβαινα μέσα μου, χωρίς όμως να μπορώ να το εξηγήσω, ότι αυτός ήταν η αιτία που με πήραν απ’ το χωριό, κι ας είχα να τον δω περισσότερο από δυο χρόνια). Κι όταν ήρθε η γιαγιά Βενετιά, στο τέλος της χρονιάς, τα συναισθήματα ήταν ανάμεικτα: την κάκιζα κρυφά από μέσα μου/ένιωθα πως ερχόταν από έναν πολύ μακρινό κόσμο, που κάποτε ήταν ο δικός μου κόσμος).
     Το πρώτο καλοκαίρι, με σινεμά και Καραγκιόζη, αποχαιρετά την παιδόπολη, και, επειδή είναι «πεντάρφανος» τον ετοιμάζουν για το Ιωσηφόγλειο ορφανοτροφείο (σκεφτόμουν περισσότερο το Καστρί τώρα παρά το χωριό μου/είχα χάσει και πάλι όσα αγαπούσα), στη Συγγρού απ’ όπου έβλεπε Φάληρο και Σαρωνικό (ένιωθα, χωρίς να ξέρω γιατί, και χαρούμενος και λυπημένος μαζί). Είναι η ηλικία που αρχίζει η μανία με το ποδόσφαιρο (το γήπεδο του Πανιωνίου είναι κοντά) και όλα τα αγόρια κόβουν φωτογραφίες με ποδοσφαιριστές («φάσεις») και συναγωνίζονται ποιος θα μαζέψει τις σπανιότερες.
     Τέλος, ο τελευταίος σταθμός πριν από τη Θεσσαλονίκη, ήταν η «Καλή Παναγιά» στη Δοβρά (Βέροια), μέσα στην «αγκαλιά του βουνού», στα κτήματα και στ’ αμπέλια (ήταν σαν να επέστρεφα πάλι στον δικό μου, γνώριμο κόσμο). Η προσαρμογή στην «Ομάδα Βίτσι» με την στριφνή ομαδάρχισσα Θεοδώρα Μουμτζή (θα μιλήσει η «αγία ράβδος»), τρομοκρατεί στην αρχή τον δεκάχρονο πια ήρωά μας, ο οποίος απομονώνεται και αναπολεί την προηγούμενη παιδόπολη (!), σκέφτεται τον παππού και τη γιαγιά του, και κάνει προσπάθειες να προσαρμοστεί στην καινούργια, απαιτητική ρουτίνα στρατοπέδου. «Είναι τόσο πολλοί οι κανόνες και οι απαγορεύσεις, που είναι αδύνατον να μην παραβιάσεις κάποιον». Κι όμως «μη ρωτήσεις τώρα, πού βρίσκαμε τον καιρό και το κέφι σαν παιδιά να χαρούμε και μεις λίγο. Και χρόνο είχαμε και κέφι και χώρο απέραντο είχαμε. Και να το πω ξεκάθαρα από τώρα, τα χρόνια μου στην «Καλή Παναγιά» ήταν τα πιο ευτυχισμένα για μένα από τότε που με πήραν μακριά απ’ το νησί».
     Παρακολουθούμε με ενδιαφέρον, χάρη στην αφηγηματική επιδεξιότητα του συγγραφέα πάντα, την «φωνή» του μικρού Γιάννη καθώς ανακαλύπτει τον κόσμο, έστω και μέσα από την περίκλειστη κοινωνία της παιδόπολης: καινούργια τραγούδια, επαφή με τη φύση, το πρώτο ξύλο με αξιοπρέπεια, παιχνίδια (μπάλα, γήπεδο, κρυφτό, κυνηγητό), τα πρώτα βιβλία (που φυσικά είναι ή θρησκευτικά ή για τους συμμορίτες), την πρώτη αρρώστια με βαρύ πυρετό (ηλίαση), εμβατήρια και ατέλειωτους λόγους σε «δύσκολη γλώσσα» (καθαρεύουσα). Τότε μνημονεύει ο μικρός Γιάννης και την αντικομμουνιστική υστερία, είναι όμως πολύ μικρός για να θέσει ερωτήματα στον εαυτό του.
     Όταν φεύγει από την παιδόπολη η Μουμτζή (ο «κακός νάνος»), κι έρχεται στη θέση της η γλυκιά και νεαρή δις Αλίκη, αρχίζει και η δεύτερη χρονιά στην «Καλή Παναγιά». Έχουν τώρα έναν πολύ αγαπητό νέο δάσκαλο που επαίνεσε για πρώτη φορά τις επιδόσεις του ήρωά μας. Ήταν και το έναυσμα για να πάρει στροφές προς το μονοπάτι της μόρφωσης (από τη μέρα εκείνη, σαν να με είχε αγγίξει ένα μαγικό ραβδί, άρχισε η μεταμόρφωσή μου). Οι αντικομμουνιστικές ιστορίες όμως για κακούς συμμορίτες αρχίζουν να τον αναστατώνουν· από τη μια οι άθεοι, οι απάτριδες, οι προδότες, οι κατσαπλιάδες, οι αντάρτες, οι ληστές κι απ’ την άλλη η πατρίδα, η σημαία, ο βασιλιάς, ο στρατός, η εκκλησία, η Παναγία, ο Χριστός (σκεφτόμουν πως αν ο πατέρας μου ήταν μ’ αυτούς, τότε θα ήταν κι αυτός συμμορίτης και κατσαπλιάς και ληστής/αυτό όμως εγώ δεν μπορούσα να το δεχτώ για τον δικό μου πατέρα, όσο λίγο κι αν πρόλαβα να τον γνωρίσω). Πέρα απ’ αυτό όμως, αποκρυσταλλώνονται και τα δύο θεμελιακά ερωτήματα: Ζει ο πατέρας μου; Και… Τι σημαίνει «Ορφανός αμφοτέρων των γονέων»;
     Η αντίδραση του «Παιδιού» σ’ αυτήν την αντιφατική τυράγνια ήταν, η απώθηση. Σ’ αυτή τη φάση της ζωής του, τουλάχιστον, ο Γιάννης έχει αρχίσει να ξεχνά τον πατέρα του, να μην τον αναζητά, να ξεχνά ότι ήταν γιος αντάρτη, ύστερα να το αρνείται (κι αφού τα ανυποψίαστα εκείνα πλάσματα ούτε ήξεραν κι ούτε τους επιτρεπόταν να υπερασπιστούν τους δικούς τους, το μόνο που τους απέμενε τότε ήταν να τους απαρνηθούν).
     Καθώς μπαίνει στην ήβη, ο ήρωάς μας αρχίζει και διαβάζει λογοτεχνικά βιβλία, να ταυτίζεται με τους ήρωες και τα ορφανά του Έκτορος Μαλό, να αναπολεί το χωριό, να ταξιδεύει στον μαγικό κόσμο των παραμυθιών. Αγαπημένος ήρωας ο…Διγενής Ακρίτας, αγαπημένη απασχόληση ο ανθόκηπος που φτιάχνουν με την δεσποινίδα Αλίκη. Μετά από έναν βαρύ χειμώνα, την άνοιξη τη χαρακτηρίζει «άγρια», συγκινείται από τα Εγκώμια της Μεγάλης Παρασκευής (τι αθωότητα, Θεέ μου, τι παιδική άγνοια/να αισθάνεται ευτυχισμένο μ’ έναν δικό του τρόπο), πηγαίνουν εκδρομή στη Νάουσα, έγραψε την καλύτερη έκθεση… Ωστόσο, ο καημός για τον πατέρα που «μπόρεσε και τους άφησε» επανέρχεται, τώρα που μπαίνει στην εφηβεία.
     Στα «ανταρτόπληκτα» προστέθηκαν και τα «σεισμόπληκτα» από τους σεισμούς της Κεφαλονιάς, μια μεγάλη αλλαγή στην περιορισμένη κοινωνική ζωή τους (είχαν φέρει κάτι αλλιώτικο στη ζωή μας). Έχουν περάσει ήδη τα τέσσερα πρώτα χρόνια «εγκλεισμού» κι ο Γιάννης έχει βρει νόημα στα μαθήματα· το παιδί που έμεινε στην… πρώτη δημοτικού είναι τώρα απ’ τους καλύτερους μαθητές. Ένας νέος κόσμος, ο κόσμος της γνώσης έχει αρχίσει να φανερώνεται και να τον κερδίζει. Με τα πολλά αποφασίζει να συνεχίσει στο Γυμνάσιο, διαπρέπει στις εξετάσεις (ο μόνος που πέρασε με το σπαθί του και μας έβγαλε ασπροπρόσωπους ήταν ο Α(ρ)χοντής).
     Κι έτσι, στην άγουρη εφηβεία, όταν οι πόθοι και οι πονηρές σκέψεις αρχίζουν και σκάνε σαν μπουμπούκια, τελειώνει και η τετραετής θητεία του «παιδιού» στην Καλή Παναγιά. Στην γιορτή αποχωρισμού δεν συγκινήθηκαν μόνο τα παιδιά και οι ομαδάρχες αλλά και ο αναγνώστης νιώθει μαζί τους ότι αποχαιρετά έναν κόσμο- μικρόκοσμο, περιορισμένο αλλά ασφαλή όπου όμως χωρούσαν όλα τα ανθρώπινα συναισθήματα, φιλία, αγάπη, μοναξιά, πίκρα, νοσταλγία:
     Καληνύχτα αξέχαστοι σύντροφοι, παντέρημα ορφανά, χαμένα μέσα στις συνάξεις των ομάδων, των ενωμοτιών, των συγκροτημάτων, των γενικών συγκεντρώσεων, ξεχασμένα μέσα στο ξεχασμένο και βουβό παιδικό πλήθος, καληνύχτα.
     Εφηβεία, γυμνάσιο και έρωτες

Ο έξω κόσμος έπεσε ξαφνικά πάνω μου με την ορμή και τη σκληρότητα γρανίτη

     Η προσγείωση στον «Άγιο Δημήτριο», στη μεγάλη πόλη, στη Θεσσαλονίκη, δεν ήταν εύκολη («Η μόνη μας δουλειά εδώ είναι το σχολείο, παιχνίδι έχει μόνο μετά τη μελέτη. Όποιος χάνει χρονιά πηγαίνει για τέχνη ή φεύγει απ’ την παιδοπολη»). Νιώθει για άλλη μια φορά χαμένος και η σκέψη του άγουρου έφηβου μένει για πολύ καιρό στην «Καλή Παναγιά». Όμως αυτή η περίοδος χαρακτηρίζεται κι απ’ την επαφή με τον έξω κόσμο, με τη μεγάλη πόλη, με τη θάλασσα. Άλλωστε, στη Θεσσαλονίκη έχει και συγγενείς! Τον θείο Παντελή, αδερφό του πατέρα του και την οικογένειά του, με τις πέντε «δυχατέρες».
      Η παρθενική περιπλάνηση του άπειρου νεαρού στη Θεσσαλονίκη, προκειμένου να βρει το σπίτι του θείου του είναι από μόνη της ένα διήγημα… Αγωνία αλλά και κατάπληξη όταν είδε ότι δίπλα στις μεγάλες πολυκατοικίες υπάρχουν και παράγκες, μέσα σε μία από τις οποίες ήταν και οι συγγενείς του. Είναι ωστόσο οι «άνθρωποί του» (εμ, καλά λένε ότι το αίμα τραβάει), όπου η υποδοχή ήταν φτωχική αλλά πολύ θερμή. Αλλόκοτες σκέψεις κι ερωτηματικά αρχίζουν να κατακλύζουν τον Γιάννη, που συνειδητοποιεί ότι η ασφάλεια της παιδόπολης δεν του δίνει απαντήσεις στα χιλιάδες ερωτηματικά του έξω κόσμου. Ότι είναι ένα «θλιβερό ορφανοτροφείο που είχε μαζέψει τα παιδιά ενός μακρινού και ξεχασμένου πια πολέμου». Συγκρίνει τον εαυτό του, που κατατάσσεται στα «ανταρτόπληκτα παιδιά» με τα άλλα παιδιά του γυμνασίου, νιώθει μια ακαθόριστη θλίψη. Κι επίσης του λείπει η φύση.
     Υπάρχουν ωστόσο αντίβαρα στο αίσθημα «ξενότητας» για ένα ζωηρό κι ευέλικτο μυαλό όπως του συγγραφέα, ο κινηματογράφος, οι βόλτες στη θάλασσα με τον θείο, οι στενές παρέες με φίλους (συμμετείχε και σε μια μυστική θρησκευτική ομάδα/αδελφότητα), αλλά ίσως το πιο σημαντικό είναι ότι εκείνες τις τελευταίες μέρες του 1954 και στις δυτικές εσχατιές της πόλης, πρέπει να είχε τις απαρχές του ο εσώτερος λυρικός βίος του, αυτός ο σκοτεινός ποταμός των πόνων, των πόθων και των παθών.
     Η «έξοδος»
     Όπως σημειώνει και η «φωνή του παιδιού», η Βασιλική Πρόνοια εγκατέλειψε τον Γιάννη: λόγω των παιδιών που ήρθαν στην παιδόπολη από τους σεισμούς του Βόλου, θα συνεχίσουν στον «Άγιο Δημήτριο» μόνον όσοι βγάλαν βαθμό πάνω από δεκαεπτά. Εδώ η θεία Ανθούλα, με τα πέντε μικρά παιδιά μέσα στην παράγκα, έδειξε το μεγαλείο της ανθρώπινης ψυχής: «Τι θα δούμε και θα ξεδούμε χριστιανέ μου; Θ’ αφήσουμε το παιδί του αδερφού σου να σέρνεται από δω κι από κει; Τι πέντε, τι έξι στόματα»!!!
     Άλλος ένας λοιπόν αποχαιρετισμός, άλλο ένα κεφάλαιο κλείνει, κι έτσι ο Γιάννης, τελειώνει τις δύο πρώτες τάξεις του γυμνασίου εγκαταστημένος στο σπίτι του θείου. Κι όταν θα επιστρέψει στο χωριό, μετά από οκτώ χρόνια απουσίας, μια μεγάλη έκπληξη θα τον περιμένει…
     Ο εκ των υστέρων αναστοχασμός

Ο Γιάννης δεν ήξερε ακόμη να πει

αν είχε ακούσει αυτό που όλους αυτούς τους μήνες αποζητούσε

με τέτοια μυστική εμμονή, με τέτοιο πάθος

     Όπως γράφει και ο ενήλικας Γιάννης, «ένα παιδί κλεισμένο πίσω από μάντρες και συρματοπλέγματα, δεν μπορεί να γνωρίζει το αγεφύρωτο χάσμα που είχε χωρίσει στα δύο όλον τον μεταπολεμικό κόσμο» ούτε τον μηχανισμό που προσπαθούσε να χειραγωγήσει πάνω από τριάντα χιλιάδες ορφανά. Το παράδοξο ήταν ότι η κοινωνία στις παιδοπόλεις ήταν «αταξική», με απόλυτη ισότητα και κοινοκτημοσύνη, εφαρμόζοντας στην πράξη την κοινωνική θεωρία που καταπολεμούσε με τόσο φανατισμό! Ωστόσο, το μικρό παιδί δεν μπορεί να συνειδητοποιήσει ότι δεν μπορεί να υποκατασταθεί, ούτε το χωριό, ούτε η οικογένεια (ένα συφοριασμένο στρατόπεδο παιδιών, ήταν), ούτε τον μηχανισμό χειραγώγησης σ’ ένα μοντέλο εθνικιστικό τύπου «Πατρίς, Θρησκεία, Οικογένεια».
     Ο 65χρονος συγγραφέας βλέπει φυσικά από απόσταση το θρησκευτικό παραλήρημα του παιδικού εαυτού του, σαν μια βαθύτερη ανάγκη να ανήκεις κάπου, να πιστέυεις κάπου (ίδιον της εφηβείας, άλλωστε). Αντικρίζει κατάματα όλες αυτές τις αντιφάσεις που έπρεπε να χωρέσουν σε μια παιδική ψυχή, τις παθογένειες ενός διχασμένου κόσμου.
     Ο θολός βυθός της μνήμης αποχαιρετά το Παιδί, που η φωνή του αναδύθηκε για να «γεφυρώσει τις δύο όχθες της βυθισμένης ζωής του».

Χριστίνα Παπαγγελή

 

Ο κήπος του Μπανταλπούρ, Κενιζέ Μουράτ

«Είμαι παιδί χαϊδεμένο: έχω μια μαμά Ελβετίδα και μια μαμά στον Ουρανό, έναν μπαμπά Ελβετό κι έναν μπαμπά Ινδό, κι έχω και μια μαμά Βελγίδα κι έναν μπαμπά παπά, κι ακόμα έναν γέρο μπαμπά και μια γριά μαμά από το Λοτ-ε- Γκαρόν. Και βέβαια, ένα σωρό αδέρφια, ξαδέρφια, θείους, θείες, παππούδες και γιαγιάδες, Ελβετούς, Ινδούς, Βέλγους και από το Λοτ-ε- Γκαρόν. Κι αυτά, πριν ανακαλύψω τους θείους, τις θείες και τα ξαδέρφια από την Τουρκία κι από το Πακιστάν».

     Ακόμα πιο συναρπαστικό από το πρώτο βιβλίο (Της νεκρής πριγκίπισσας), είναι το δεύτερο αυτό μυθιστόρημα της δισεγγονής του σουλτάνου Μουράτ Ε΄(μεγάλου αδερφού του Αμπντούλ Χαμίτ, που λίγο καιρό αφότου ανέβηκε στην εξουσία έχασε τα λογικά του, παραχωρώντας το σουλτανάτο στον «τελευταίο σουλτάνο», πριν τον Μουσταφά Κεμάλ). Αυτή τη φορά το μυθιστόρημα είναι καθαρά αυτο-βιογραφικό (στο πρώτο αφηγείται τη βιογραφία της μητέρας της, της Σέλμα Χανιμσουλτάν[1], που ποτέ δεν γνώρισε).

     Η αφήγηση, σε γ΄ενικό παρά την αυτοβιογραφική διάσταση, καθηλώνει, γιατί η Κενιζέ Μουράτ, βρίσκεται ακόμα πιο έντονα απ’ ό, τι η μητέρα της στο μεταίχμιο Ανατολής και Δύσης, σε μια πολύ κρίσιμη εποχή: γεννήθηκε μέσα στις ακραίες συνθήκες του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου στο Παρίσι -ένα εγκαταλελειμμένο μωρό, ραχιτικό και με έκζεμα, σε φτωχικό πανδοχείο στο Παρίσι γιατί η μητέρα πέθανε ξαφνικά και πολύ νέα, από φυματίωση. Ο αγαπημένος ευνούχος της Σέλμα, ο Ζεϊνέλ, προτού εξαφανιστεί τελείως απ’ τη ζωή της, την παρέδωσε στο ελβετικό προξενείο όπου την ανέλαβε η «πρώτη θετή οικογένεια» (και η πιο αγαπημένη), αλλά δεδομένου ότι ήταν Κατοχή κι έπρεπε να μετακομίσουν, οι «γονείς» της την παρέδωσαν στις καλόγριες, που ωστόσο την αγαπούσαν πολύ (οι τριάντα καινούργιες μαμάδες μου με χάιδευαν υπερβολικά κι εγώ επωφελήθηκα με το παραπάνω απ’ αυτό). Από τότε άλλαξε άλλες δύο θετές οικογένειες (!), πάντα στο αστικό περιβάλλον στην Πόλη του Φωτός, στο Παρίσι της διανόησης, με τη βαριά κληρονομιά μιας μητέρας που ανήκε στην πριγκιπική οικογένεια του σουλτάνου της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, και ενός πατέρα μαχαραγιά- μουσουλμάνου Ινδού χαμένου κάπου στην επαρχία της Ινδίας (τον οποίο φυσικά και δεν γνώρισε, παρά αφού ενηλικιώθηκε). Η Κενιζέ Μουράτ (το όνομα διάλεξε όταν πια έγινε συγγραφέας και δημοσιογράφος), αλλιώς Ζαχρ, ή Σουζάν Χουσαΐν, όχι μόνο ταλαιπωρήθηκε λόγω των αμφιβολιών σχετικά με την καταγωγή της (συγκεκριμένα την πατρότητα) αλλά βίωσε τις ταξικές και ακραίες πολιτιστικές αντιθέσεις (Παρίσι- Ινδία), ενώ όταν πια επισκέφτηκε την Ινδία στα 22 της χρόνια, είχε αρχίσει η αντιπαλότητα μεταξύ μουσουλμάνων και ινδουιστών, που οδήγησε στη μεγαλύτερη μετακίνηση πληθυσμών του 20ου -τουλάχιστον- αιώνα[2] και τη δημιουργία του κράτους του Πακιστάν[3].
     Αυτό όμως που αξίζει περισσότερο, πέρα από το κοινωνιολογικό ενδιαφέρον που παρουσιάζει η μοναδική «πορεία ζωής» της συγγραφέα, είναι οι λεπτές ψυχολογικές διακυμάνσεις καθώς διέρχεται όλα αυτά τα σκαμπανεβάσματα της μοίρας, όλες τις αμφιβολίες, τις απογοητεύσεις, τις εκπλήξεις και τις χαρές. Γιατί δεν πρόκειται για μια απλώς γλαφυρή αφήγηση των απίστευτων περιπετειών και βιωμάτων, αλλά για ένα ψυχογράφημα, που αποτυπώνει τον πλούσιο συναισθηματικό κόσμο και την επίμονη αναζήτηση ταυτότητας, πατρότητας, πατρίδας, σ’ έναν κόσμο που μεταλλασσόταν με γοργό ρυθμό κι όπου δεν υπήρχε έρμα.
     Είμαι πριγκίπισσα, κόρη του βασιλιά της Ινδίας
     Η πεποίθηση που της είχαν εμφυσήσει από την πρώτη της θετή οικογένεια ακόμη, ότι είναι κόρη ενός Ινδού μαχαραγιά, του Αμίρ του Μπανταλπούρ, κλονίζεται βίαια όταν την πληροφορούν ότι η μητέρα της είχε δηλώσει στον Ινδό σύζυγό της ότι το μωρό γεννήθηκε… νεκρό, για να τη σώσει από τη μοίρα στην οποία είναι καταδικασμένες οι γυναίκες στην Ινδία και να της χαρίσει την ελευθερία του δυτικού κόσμου. Άλλες φήμες δημιούργησαν επιπρόσθετη σύγχυση, ότι η Σέλμα είχε σχέση μ’ έναν Αμερικανό φίλο (που ήταν αλήθεια, βλ. «Της νεκρής πριγκίπισσας») κι ότι τελικά δεν «ρέει ινδικό αίμα» στις φλέβες της Ζαχρ/Κενιζέ, αλλά είναι κόρη αυτού του μυστηριώδους φίλου, μια άποψη που βόλευε τις χριστιανικές οικογένειες που τη μεγάλωσαν, και που φυσικά τη βάφτισαν χριστιανή. Αυτός ο «τρίτος» πατέρας φαίνεται ότι έμαθε την ύπαρξή της και την έψαξε και τη βρήκε, αλλά αφού τη φόρτωσε με δώρα, εξαφανίστηκε πάλι και αργότερα μαθεύτηκε ότι πέθανε στην Αμερική.
     Τα συναισθήματα ντροπής για το σκοτάδι που καλύπτει τους γεννήτορές της, αλλά και το τραυματικό αίσθημα εγκατάλειψης, συνοδεύουν τη μικρή Ζαχρ/Κενιζέ σ’ όλη της την ενηλικίωση, καθώς αλλάζει κι άλλες δύο οικογένειες, από τις οποίες ωστόσο φαίνεται ότι έχει συγκρατήσει θετικές αναμνήσεις.

Η μεγαλύτερη τύχη της ζωής μου ήταν σίγουρα

ότι βρέθηκα ολομόναχη στα δεκαεννιά μου χρόνια,

χωρίς χρήματα και χωρίς επάγγελμα

     Όταν λοιπόν μπαίνει στην αυτονομία της εφηβείας, αυτό που γυρεύει, και το εκφράζει σ’ όλο το βιβλίο μ’ όλους τους δυνατούς τρόπους, είναι η ασφάλεια, η στέρεη αγάπη, η αποδοχή, το μυστήριο της καταγωγής της και βασικά, μια πατρίδα. Γίνεται λοιπόν ζωτικό το ζήτημα τού να επιβεβαιώσει την πατρότητα (ο αληθινός πατέρας είναι ο Ινδός ή ο Αμερικανός;), και να τον βρει, όπου γης. Οι αμφιβολίες είναι βάσιμες εφόσον κυκλοφορούν δύο… πιθανές ημερομηνίες γέννησης, και οι προσπάθειες της Κενιζέ να βρει την «αλήθεια της» τιτάνιες, οι απογοητεύσεις και οι λοξοδρομήσεις αλλεπάλληλες.
     Θα αναγκαστεί να περιμένει (μετά από τρία χρόνια καθημερινής έντασης, για να ελέγξω όσα ζούσαν μέσα μου και απειλούσαν να με κάνουν να υποφέρω, κατέληξα μισο-σχιζοφρενής/ κατάργησα, ή τουλάχιστον κοίμισα, όλες τις επιθυμίες μου, έγινα ανίκανη να νιώσω την παραμικρή επιθυμία η να έχω κατασταλαγμένη γνώμη για οποιοδήποτε ζήτημα. Ήμουν ένα όστρακο ακομμάτιαστο, αλλά τελείως κενό), να ανεξαρτητοποιηθεί από τους θετούς, καλοπροαίρετους γονείς, και, όταν πια ενηλικιώνεται στα 18 της χρόνια, μπαίνει δυναμικά στον φοιτητικό κόσμο του Παρισιού (Σορβόννη), σπουδάζοντας αρχικά Ψυχολογία (μελέτησε πολύ και δούλεψε πάνω στις ψυχικές διαταραχές και την ψυχοθεραπεία) και στη συνέχεια Κοινωνιολογία. Την ίδια εποχή μπλέκεται στην «πιο αριστερίστικη και σοφιστικέ ομάδα της δεκαετίας, τη σχισματική ομάδα τροτσκιστών “Σοσιαλισμός και Ελευθερία”».
     Φιλοσοφία, Κοινωνιολογία, Ψυχολογία, Μαρξ, Λακάν, Ντολτό, Μπουρντιέ, πολιτική, φεμινισμός και αριστερισμός είναι τα αντικείμενα απασχόλησής της, ενώ ψάχνει τα ίχνη μιας πανέμορφης αλλά ανυπότακτης μητέρας που άφησε μυστήριο πίσω της. Κι ενώ το ζήτημα της αμφίβολης πατρότητας επιστρέφει εμμονικά μέσα της, τελείως αναπάντεχα, μέσα από μια απλή μαρτυρία, το τοπίο ξεκαθαρίζει. Ο κύβος ερρίφθη εν μια νυκτί, και η απόφασή της να αφήσει τη ζωή του Παρισιού και να μεταβεί στην Ινδία είναι αμετάκλητη.
     Ούτε σ’ αυτήν τη φάση όμως τα πράγματα είναι ρόδινα. Αρχικά, φημολογείται ότι ο Αμίρ έχει πεθάνει, ωστόσο της έχει απαντήσει σε κάποιες επιστολές, έστω και με… άρθρα. Όταν πια επιβεβαιώνεται ότι ο πατέρας της ζει, όλοι την αποτρέπουν να πάει σε μια χώρα του τρίτου κόσμου, τόσο εκ διαμέτρου αντίθετη από την Γαλλία όπου γαλουχήθηκε. Παράλληλα, έρχεται σε επαφή με συγγενείς από την πλευρά της μητέρας της, τους έκπτωτους σουλτάνους, και μαθαίνει ότι είναι η μοναδική κληρονόμος των… πετρελαίων της Μοσούλης! Ο διχασμός της Ζαχρ/Σουζάν/Κενιζέ (αριστερίστρια, φτωχή από τη μια, πριγκίπισσα με κοιτάσματα πετρελαίου από την άλλη) φτάνει σε όρια κωμικοτραγικά! Ωστόσο, η ηρωίδα μας αγαπά τους συγγενείς αυτούς (ήμουν η «ξεβράκωτη» που είχε ερωτευτεί τους αριστοκράτες συγγενείς της), γιατί είναι «η οικογένειά της»…
     Ινδία
     9 Ιουλίου του 1961, στα 21 της περίπου χρόνια, η Κενιζέ έχει πάρει τη μεγάλη απόφαση και βρίσκεται στο αεροδρόμιο για Νέο Δελχί. Τα συναισθήματα πανικού που δεν την υποδέχεται ο -πενηντάχρονος- πλέον πατέρας της διαδέχονται άπειρα άλλα κι έντονα συναισθήματα όταν τον βλέπει: δεν καταφέρνει να ξεκολλήσει από πάνω του το βλέμμα της: έχει τόσο περήφανη κορμοστασιά, με το μακρύ, μαύρο σιρβάνι του/και τι ήρεμη αυτοπεποίθηση δείχνουν οι κινήσεις του! Κυρίως όμως τη συναρπάζει το πρόσωπό του: μάτια αίλουρου και μύτη αετού, πρόσωπο γοητευτικό και πλάνο, που δείχνει πολλή ευαισθησία και ταυτόχρονα αδιατάρακτη αυτοκυριαρχία.
     Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αυτή η περιγραφή συνοψίζει όλη την εικόνα όπως διαμορφώθηκε τα λίγα χρόνια που έμεινε τελικά η Κενιζέ Μουράτ στην Ινδία, ενώ η σχέση της με τον πατέρα αλλά και με όλη την οικογένεια, περνάει τα σαράντα κύματα. Γιατί αυτό που παρεμβάλλεται ανάμεσα σ’ αυτήν και τους εξ αίματος συγγενείς της δεν είναι μόνο η διαφορά στις προσωπικότητες (π.χ. ο Αμίρ είναι ως χαρακτήρας συντηρητικός και μετρημένος, και, παρά την αγγλική του μόρφωση τηρεί τις ισορροπίες και τις παραδόσεις), αλλά και η άβυσσος που χωρίζει την Ινδική επαρχία από την Πόλη του Φωτός.
     Αρχικά, έχει μεγάλο ενδιαφέρον για τον αναγνώστη η περιγραφή του σταθμού του Νέου Δελχί (θυμίζει γιγάντιο καραβάν-σεράι, όπου, κάτω από τις αυστηρές πέτρινες καμάρες, διασταυρώνεται και στριμώχνεται ένα πολύβουο και πολύχρωμο πλήθος), στη συνέχεια του «υπέροχου και άθλιου» Λουκνάου, της «χιλιοτραγουδισμένης, περήφανης πόλης των βασιλιάδων του Ουντ» -όπου είναι η μόνιμη κατοικία της οικογένειας (Πού βρισκόμαστε; Πού είναι το παλάτι; Δεν είναι αυτό, δεν είναι δυνατό!)- και, τέλος, του Μπανταλπούρ, της έδρας του βασιλείου όπου και το ομώνυμο χωριό, και όπου βρίσκεται και ο περίφημος κήπος της μητέρας, το μετέπειτα «μήλον της έριδος». Θαυμασμός, κατάπληξη μπροστά σε κτίρια εκπληκτικής κομψότητας από τη μια, εγκατάλειψη και αθλιότητα από την άλλη, γιατί όλα είναι έτοιμα να καταρρεύσουν. Μεγάλο ενδιαφέρον έχει και η Ιστορία (με γιώτα κεφαλαίο) που πλαισιώνει αυτήν την ατμόσφαιρα, γιατί πλέον η Ινδία είναι ανεξάρτητο κράτος, υπό τον Νεχρού (που είναι φίλος του Αμίρ). Ωστόσο, όταν το 1952 κατασχέθηκαν όλα αυτά τα κρατίδια ηγεμόνων όπως του Αμίρ, η κυβέρνηση έδωσε πενιχρή αποζημίωση, και ο Αμίρ είναι μπλεγμένος σε απέλπιδους δικαστικούς αγώνες ενάντια στην κυβέρνηση, που απαλλοτρίωσε παράνομα κάποια κτήματά του. Έχει αναγκαστεί να χωρίσει το παλάτι σε… διαμερίσματα και να τα νοικιάσει, ενώ οι νόμοι δεν ευνοούν ούτε τους ιδιοκτήτες, ούτε τους φτωχούς, ούτε τους αγρότες που αναγκάστηκαν να μεταπουλήσουν τη γη τους, αλλά «τους εμπόρους, αυτούς τους νεόπλουτους, τη χειρότερη φάρα κάθε κοινωνίας». Ουσιαστικά η εξουσία του μαχαραγιά είναι ανύπαρκτη και διατηρείται εξ αδρανείας, επειδή η κοινωνία δεν ήταν έτοιμη για μεγάλες τομές, π.χ. δεν ήταν έτοιμη να απαρνηθεί τη διάκριση της κοινωνίας σε κάστες. Χαρακτηριστική η έκπληξη της Ζαχρ όταν συνειδητοποίησε ότι οι «ντουζίνες» υπηρέτες του «παλατιού» δεν πληρώνονταν (οι άνθρωποι ξέρουν ότι η κατάσταση άλλαξε αλλά δεν μπορούν να καταλάβουν ότι έχουμε καταστραφεί. Γι’ αυτούς, ο μαχαραγιάς είναι μαχαραγιάς και πρέπει να είναι γενναιόδωρος/εκείνοι θεωρούν πως είναι μέλη της οικογένειας, μοιράζονται τις χαρές και τις λύπεςμας, όπως και μεις τις δικές τους). Ακόμα μεγαλύτερη έκπληξη θα νιώσει αργότερα, όταν μάθει ότι η διπλή της καταγωγή θα θεωρηθεί αιτία να ενταχτεί από τους ινδουιστές στους «ανέγγιχτους», δηλαδή στην πιο ταπεινή κάστα, όχι μόνο η ίδια αλλά και οι ινδο-μουσουλμάνοι συγγενείς της απ’ την πλευρά του πατέρα (γι’ αυτό πολλοί έφυγαν στο Πακιστάν).
     Πολιτιστικό σοκ

Εσύ, που δεν δεχόσουν κανέναν καταναγκασμό

κι έβγαζες νύχια μόλις τολμούσαν να σου δώσουν μια συμβουλή,

εσύ που δεν είχες άλλον νόμο από την ιερή ανεξαρτησία σου,

να που έγινες τέλεια ανατολίτισσα, πειθήνια, υποταγμένη.

     Πρέπει να διευκρινιστεί εδώ, ότι πέρα από τις ειδικές συνθήκες στις οποίες βρέθηκε η Κενιζέ Μουράτ, φαίνεται ότι έχει ένα σπάνιο, δυναμικό, πολύ εξαιρετικό χαρακτήρα (εξυπνάδα, ενσυναίσθηση, επιμονή και πηγαία ανθρωπιά) καθώς δεν δέχεται καρτερικά και παθητικά ό, τι της συμβαίνει, αλλά επεξεργάζεται τα ζητήματα και τις απίθανες αντιφάσεις με τις οποίες έρχεται αντιμέτωπη, προσπαθώντας να κατανοήσει, να βρει την αλήθεια, την απάντηση, ή την «ενότητα» θα πει αργότερα, όταν πια θα διαβάσει τη Μαγκαβάντ Γκίτα. Είναι απόλαυση λοιπόν για τον αναγνώστη να παρακολουθεί τα έντονα συναισθήματα μπροστά στα απίθανα γεγονότα, τις εσωτερικές σκέψεις και τους συλλογισμούς της, που συνήθως συνοδεύονται από άμεση δράση.
     Από την πρώτη στιγμή που πάτησε το πόδι της στην Ινδία, η Ζαχρ δέχεται κύματα έκπληξης, είτε δυσάρεστα είτε ευχάριστα: εικόνες που κρύβουν ιστορία και μόχθο ανθρώπινο, μνημεία μεγαλόπρεπα ή γυμνά «που ανοίγουν διάλογο μυστικιστικό ανάμεσα σε Ουρανό και Γη», αλλά και έθιμα σοκαριστικά που της δημιουργούν απέχθεια και έντονη αμφισβήτηση: πρώτα πρώτα το «πουρντά», το παραπέτασμα που χωρίζει τον κόσμο των ανδρών από των γυναικών και γενικότερα συναντά έναν κώδικα συμπεριφοράς «άτεγκτο και βαθιά εσωτερικευμένο» (που ισχύει με διαφορετικές διαβαθμίσεις στις διάφορες επαρχίες, και στον ινδουιστικό, και στον μουσουλμανικό κόσμο), αλλά και όλους τους απίθανους περιορισμούς που έζησε όσο ήταν στην Ινδία, επειδή μόνο και μόνο ήταν γυναίκα· τα γυναικεία διαμερίσματα, όπου δεν πατάει πόδι άνδρας, δεν χωρίζονται με πόρτες αλλά με κουρτίνες (οι πόρτες θεωρούνται εμπόδιο περιττό ακόμα και προσβλητικό, σ’έναν κόσμο όπου ο καθένας ζει για όλους)· το «ρικσό», αμαξάκι που το οδηγεί σκλάβος μούσκεμα στον ιδρώτα τη γεμίζει αγανάκτηση (κάθε πενταλιά της ξεσκίζει την καρδιά)· ακραία φτώχεια που της σκίζει την καρδιά και ζητιάνοι που την περιτριγυρίζουν σαν σμάρι και τους διαλύει ο πατέρας της μ’ ένα μπαστούνι· απαράδεκτες προκαταλήψεις απέναντι στο γυναικείο φύλο αλλά και τους «ανέγγιχτους»· ο παραδοσιακός γάμος δε, έχει ένα απίστευτο πρωτόκολλο, είναι μια τελετή που όσο αφορά τους περιορισμούς της νύφης ξεπερνά κάθε φαντασία (ο γάμος από έρωτα είναι απρέπεια/ ο έρωτας είναι συναίσθημα πολύ όμορφο και πολύ ρομαντικό, ασταθές όμως και ανεξέλεγκτο και δεν μπορεί να εξαρτάται από υλικούς δεσμούς). Κι εδώ δεν μπορεί παρά να στοχαστεί τη μάνα της, που μικρό κοριτσάκι ήρθε ως νύφη στο Λούκναου, χωρίς να γνωρίζει κανέναν.
     Απίστευτη είναι και η παροχή ιατρικής περίθαλψης σε γυναίκες (ο γιατρός εξετάζει την άρρωστη πίσω από μια κουρτίνα και την ακροάζεται πάνω από πολλά στρώματα υφάσματος, στα τυφλά (!)), όπως και οι τρομερές προκαταλήψεις σχετικά με ψυχοθεραπεία και ψυχιατρική: δυστυχώς ένα από του ετεροθαλείς αδερφούς, ο Μαντζού, πάσχει από ψυχασθένεια (γνώριμη κατάσταση για την Ζαχρ, και φυσικά η οικογένεια αντιδρά στο να τον δει ένας «κανονικός» γιατρός. Η λύση που προτείνει κάποια στιγμή ο πατέρας, όταν ο Μαντζού αποδεικνύεται πια επικίνδυνος, είναι να τον… παντρέψουν για να του κατευνάσουν τις ορμές (!) κι εδώ βέβαια η Κενιζέ φτάνει στα όριά της (-Δεν έχεις το δικαίωμα να το κάνεις αυτό! –Δεν θέλεις τον εγκλεισμό, δεν θέλεις και τον γάμο!/-Αυτό όμως αδύνατο, είναι απάνθρωπο… δεν μπορείς να το κάνεις αυτό σε μια γυναίκα!»). Ακραίο και ανατριχιαστικό, επίσης, είναι το έθιμο που ίσχυε σε μερικές περιοχές, σύμφωνα με τον παραδοσιακό ινδουιστικό κώδικα, να… καίνε τη γυναίκα οι συγγενείς του συζύγου, όταν δεν έχει πληρωθεί όλη η προίκα. Πρόκειται για μια πληγή της κοινωνίας, έγκλημα που δεν μπορεί να αποδειχθεί, κι έχει οδηγήσει σε ειδεχθή θάνατο χιλιάδες νεαρές γυναίκες…
     Ωστόσο, τόση είναι η δίψα της ηρωίδας μας για «οικογένεια» που όχι απλώς προσαρμόζεται (π.χ. φοράει με πολλή φυσικότητα τα σάρι, τις γκαράρα και τα ρεπουρτά, νιώθοντας πολύ πιο ελεύθερη μέσα στην ευρυχωρία των ρούχων απ’ ό, τι στα στενά παντελόνια και φορέματα της Δύσης), αλλά είναι ενθουσιασμένη με τη νέα της ζωή κι ας μην την αφήνουν να κυκλοφορεί όπως έχει συνηθίσει, ενώ νιώθει ασφαλής με τις καινούργιες συγγενικές σχέσεις (π.χ. τα τρία αδέρφια ετεροθαλή, τις θείες κλπ): μέχρι τότε είχε γνωρίσει μόνο δεσμούς δανεικούς, που μπορούσαν να σπάσουν οποιαδήποτε στιγμή και να τη βυθίσουν στο κενό/στο εξής όλα θα είναι αλλιώτικα, ξαναβρήκε τον πυρήνα της. Βγήκε ο ήλιος, έχει την εντύπωση ότι τώρα γεννιέται. Βέβαια, συνεχώς τα όριά της δοκιμάζονται, αλλά με μια αξιοθαύμαστη ενσυναίσθηση συν-χωρεί, χωράει δηλαδή στην καρδιά της, τον πατέρα που ενώ είναι συμπονετικός και δοτικός κι έχει κάνει βήματα προοδευτικά, σε κάποιες περιπτώσεις, αποδεικνύεται άτεγκτος και παράλογος: π.χ. δεν της επιτρέπει να παρίσταται σε «αντρικές» συζητήσεις (για να είναι σεβαστή μια γυναίκα πρέπει να είναι αθέατη). Επίσης γίνεται ΕΞΑΛΛΟΣ όταν κάποιος θείος της την φιλάει στο… μάγουλο (πώς τόλμησε να κάνεις σεξουαλική πράξη σε δημόσιο χώρο;), όπως και όταν επιστρέφει «αργά» το βράδυ, από βόλτα με ΔΥΟ άντρες, γιους της μαχαρανής του Τζεχαναμπάντ. Δεν μπορεί άλλωστε να χωνέψει ότι η κόρη του είχε ολοκληρωμένες σχέσεις στη Γαλλία!
     «Ο γρίφος που με δημιούργησε»

Τι μου συμβαίνει;

Η επιθυμία ν’ αρέσω στον πατέρα μου,

να αγαπηθώ από την οικογένειά μου,

ήταν τόσο δυνατή ώστε να γίνω η προσωπικότητα που περίμεναν από μένα

και να χάσω τη δική μου;

Μήπως η αγάπη που θέλουμε και μας δίνουν

είναι πλύση εγκεφάλου πιο δυνατή από κάθε μορφή βίας;

     Στην «σχεδόν μεσαιωνική κοινωνία» όπου προσαρμόζεται η Ζαχρ βήμα προς βήμα, έχοντας εγκαταλείψει την πατρίδα που την ανέθρεψε με τις δικές της αξίες, τη Γαλλία, δεν παύει να αναστατώνεται κάθε φορά όταν βίσκει ένα κομμάτι από το παρελθόν της πραγματικής της μητέρας, αυτής της περήφανης και μυστηριώδους γυναίκας για την οποία ακούει πολλά αντιφατικά λόγια, και αποδοκιμαστικά και επαινετικά. Ωστόσο αυτή η φράση που αντικατοπτρίζει πιο πιστά το τι ήταν η Σέλμα, είναι: «Ήταν σαν λουλούδι χαμένο στην έρημο». Δεν παύει λοιπόν να αναζητά μιαν αλήθεια που θα μπορέσει να αποκαλέσει «δική της»: πρέπει ν’ αποκτήσεις τη μητέρα σου, πρέπει ν’ αποκτήσεις τη γη σου, για να μπορέσεις μια μέρα ν’ αποσπασθείς απ’ αυτά- και να ζήσεις.
     Αναρωτιέται πόσο κουράγιο είχε για να έρθει η Σέλμα άγνωστη μεταξύ αγνώστων στην παράξενη αυτή χώρα, κι «αφήνεται να γίνει ένα μ’ εκείνην». Προσπαθεί να μαντέψει πώς ήταν αυτή η «καταπληκτική και αντιφατική Σέλμα», που, όπως αφήνει να εννοηθεί η συγγραφέας/κόρη τους, πρέπει να την αγάπησε πολύ ο Αμίρ (δεν έχει σημασία αν ξαναπαντρεύτηκε κι έχει τρεις γιους από τον δεύτερο γάμο –όπως είπαμε στην ινδική κοινωνία, ο γάμος κι ο έρωτας δεν συναντιούνται). Βλέπει φωτογραφίες και προσπαθεί να βγάλει συμπεράσματα για την καθημερινότητα αυτής της νεαρής γυναίκας που τα άφησε με τέτοια ευκολία όλα πίσω, μια και ο πατέρας αποφεύγει να μιλάει γι’ αυτήν… αλλά κι όταν ρωτάει τις άλλες μαχαρανές για τη σχέση τους, αντιμετωπίζει μια «ενοχλημένη σιωπή». Η μητέρα της τους είχε προδώσει, κι όμως δεν παύει να είναι ένα αίνιγμα, αυτή η μητέρα που «μισεί και λατρεύει», συμβατική, υποταγμένη αλλά και επαναστάτρια, ένα… «πυροτέχνημα»! Καταλαβαίνει την έκρηξη φυγής αυτής της νεαρής γυναίκας, που δεν άντεξε άλλο τις ηθικολογίες και τη θρησκομανία…
     Κι ο πατέρας, παρά τις στραβοτιμονιές και τις ιδιοτροπίες του, περιγράφεται ως τραγική μορφή: πτυχιούχος της νομικής στην Αγγλία, μοναχικός και υπερήφανος, με εξουσία αμφισβητήσιμη σε μια εποχή πολύ δύσκολη για την Ιστορία της Ινδίας, έχει λάβει επίσημη επιστολή της βρετανικής κυβέρνησης ότι η γυναίκα του τον έχει απατήσει, μια επιστολή της οποίας την εγκυρότητα αμφισβητεί. Αγνοεί άραγε ή κάνει ότι αγνοεί, ότι η Σέλμα, η «εύθραυστη πριγκηπέσσα του», «η σύζυγος που αγάπησε τρελά», του είπε ψέματα σχετικά με τη γέννηση της κόρης τους; Πόσο εξαπατημένος κι απογοητευμένος νιώθει; Αλλά ποια ήταν εξαρχής η σχέση μιας γυναίκας «διψασμένης για αγάπη» κι ενός μοναχικού άντρα, ορφανού από παιδί, που «τόσο αρνιόταν την αγάπη»; (τα πράγματα ήταν ξεκάθαρα: η Σέλμα, φτωχή πριγκίπισσα, παντρευόταν τον μαχαραγιά για το χρήμα του. Όσο για τον Αμίρ, παντρευόταν τη Σέλμα για την ανήκουστη ευτυχία να συγγενέψει με τη μεγάλη αυτοκρατορική οικογένεια). Ποια εκδοχή άραγε απ’ τις δυο ίσχυε; (Αμίρ: Για μένα η αγάπη είναι αρρώστια. Θαύμαζα τη μητέρα σου και τη σεβόμουν, και πιστεύω ότι έτσι ένιωθε κι εκείνη για μένα).
     Πέρα όμως από τη συναισθηματική σχέση με τη Σέλμα και τη Ζάχρα, ο Αμίρ έχει ν’ αντιμετωπίσει πρωτόγνωρες δυσκολίες στο βασίλειό του. Ο «κόκκινος μαχαραγιάς», που τόλμησε κάποια στιγμή να οραματιστεί για την Ινδία μια… μαοϊκή επανάσταση, έχει πολλές γνώσεις που η Ζαχρ δεν κουράζεται να ακούει, είναι ορθολογιστής (έχει ιδρύσει μάλιστα και τον τοπικό κλάδο της «Ένωσης Ορθολογιστών (!)), αγωνίστηκε από νέος για την απελευθέρωση της Ινδίας «από τον καρκίνο της αποικιοκρατίας», και την κατάργηση των προνομίων της ίδιας του της κοινωνικής τάξης, αλλά βλέπει ότι χρόνο με τον χρόνο διαψεύδονται οι ελπίδες για πραγματική ανεξαρτησία και ισότητα (το χρήμα απλά άλλαξε χέρια και οι νεόπλουτοι τώρα έχουν λιγότερους ενδοιασμούς να καταπιέζουν τους αδύνατους), ενώ η τάση δουλοπρέπειας παραμένει αδιατάρακτη. Όσο αφορά δε τα υπερ-συντηρητικά έθιμα που ο ίδιος ακολουθεί πιστά, αλλά στα οποία αντιδρά έντονα η Σέλμα, ομολογεί ότι «δεν μπορεί να αλλάξει μόνος του προαιώνιες συνήθειες». Δέχεται με ευκολία όποια βρετανική συνήθεια θεωρεί προοδευτική, αλλά δεν μπορεί εύκολα να αντισταθεί σε ήθη παγιωμένα εδώ κι εκατονταετίες. Τέλος, στο βασίλειο αλλά και στην προσωπική τους ζωή δεν υπάρχει πια… χρήμα, αλλά πρέπει να κάνουν οικονομία χωρίς να φαίνονται… τσιγκούνηδες! Στο Λουκνάου μπορούν να κρατήσουν τα προσχήματα, αλλά στην Καλκούτα, η πραγματικότητα (φτώχεια και μιζέρια) δεν μπορεί να κρυφτεί.
      Το τραύμα

Ξεχνάει ότι εγώ, περισσότερο από κάθε τι στον κόσμο, χρειάζομαι έναν πατέρα!

Για να τον κρατήσω σαν πατέρα, είμαι υποχρεωμένη να τον εγκαταλείψω

     Τίποτα φαίνεται να μην μπορεί να απομακρύνει την Ζάχρ από την Ινδία, ακόμα και οι πιο ακραίες συντηρητικές προκαταλήψεις, μέχρι που συνέβη ένα περιστατικό, μια απίστευτη στραβοτιμονιά του Αμίρ (που δεν… θα αποκαλύψω) που την αναστατώνει βαθιά και προκαλεί σύγκρουση και αγεφύρωτο χάσμα με τον πατέρα. Το σοκ της είναι τόσο μεγάλο που αδυνατεί να το επεξεργαστεί, ενώ τα σημάδια δείχνουν ότι δεν ήταν ένα τυχαίο επεισόδιο, αλλά κάτι βαθύ και προμελετημένο. Η Ζαχρ αρρωσταίνει (ίκτερος), αντιδρά σπασμωδικά, θέλει να φύγει, υφίσταται πιέσεις, αλλά κυρίως πιέζεται από την εσωτερική σύγκρουση (αγάπη/απέχθεια) κι από τις ενοχές: …ίσως και να σε σκοτώνω… γιατί μαζί μου ξαναβρήκες τη διάθεση για ζωή, ξαναδέθηκες με την ευτυχία. Ξέρω ότι η φυγή μου θα σου ραγίσει την καρδιά. Αλλά δεν μπορώ, μπαμπά, εσύ μ’ αναγκάζεις να φύγω… Σου κρατάω τόση κακία και ταυτόχρονα δεν μπορώ να ξεχάσω πόσο σε αγάπησα.
     Η Ζαχρ φεύγει από την Ινδία, ξαναβλέπει τον πατέρα της μετά από είκοσι χρόνια απουσίας (1982), ρίχνεται με πάθος σε επαγγελματικές (ως δημοσιογράφος) και συναισθηματικές περιπέτειες αλλά το «τραύμα» δεν θεραπεύεται: Δεν μπορεί να ξεχάσει, δεν μπορεί να απαλλαγεί από την οργή, έχουν διαταραχτεί οι σχέσεις της με τους άντρες (παρόλες τις ψυχοθεραπείες). Ωστόσο τα δέκα χρόνια που μεσολαβούν μέχρι εκείνος να πεθάνει (1992) τον επισκέπτεται συχνά καθώς ο οίκτος προς τα γηρατειά του κυριαρχεί (βρήκε έναν άνθρωπο γερασμένο και θλιμμένο) και μάλιστα του κάνει κάθε χρόνο γενέθλια (ένα μόνο ήθελε τώρα πια: να του χαρίσει λίγη ευτυχία, να του προσφέρει την τρυφερότητα που του στέρησε τόσα χρόνια), ενώ το τραύμα έρχεται και φεύγει σε ανυποψίαστες στιγμές.
     Ο κήπος του Μπανταλπούρ
     Η σχέση τους θα αναταραχθεί πάλι με αφορμή τα κληρονομικά: οι «νόμοι των μαχαραγιάδων», ισχυρότεροι απ’ ό, τι φαίνεται από τους νόμους της Δημοκρατίας της Ινδίας, θα επηρεάσουν το κληροδότημα του Αμίρ μετά θάνατον (όλα για τους γιους σου; Η κόρη σου δεν υπάρχει;). Η Ζαχρ θα ενδιαφερθεί για την κληρονομιά των δύο ανήλικων κοριτσιών του αδερφού της Ναντίμ (που αυτοκτόνησε) αλλά κυρίως, όσο αφορά την ίδια, για τον περίφημο κήπο του Μπανταλπούρ, τον κήπο που με τόση αγάπη είχε φροντίσει η μητέρα της, η Σέλμα. Γρήγορα όμως συνειδητοποιεί ότι πρέπει να έρθει σε μεγάλη κόντρα με τον μεγάλο της αδερφό, τον Μαζαφάρ, ο οποίος επιμένει να κληροδοτηθεί όλη η περιουσία στον πρωτότοκο, παρόλο που υποτίθεται ότι ο Αμίρ άφησε τον «κήπο της σουλτάνας» στην Ζαχρ.
     Όπως ακριβώς και η μητέρα της, η Σέλμα, η Ζαχρ απ’ όλη την Ινδία αγάπησε και δέθηκε με το Μπανταλπούρ, όπου νιώθει ότι βρίσκεται στο σπίτι της: όλες αυτές οι απέραντες εκτάσεις, τα πυκνά δάση που δεν έχουν τέλος, αυτό το όμορφο λασπωμένο ποταμάκι, αυτά τα χωράφια όπου δουλεύουν οι γυναίκες κι αυτά τα χωριουδάκια με τις αχυρένιες στέγες, που στους δρόμους τρέχουν πλήθη μισόγυμνα παιδάκια, όλα αυτά είναι το Μπανταλπούρ, είναι το σπίτι μου! Τα παλάτια βέβαια είναι ρημαγμένα, η ζημιά είναι ανεπανόρθωτη (μετά την απαλλοτρίωση του κρατιδίου έπαψαν να έρχονται), αλλά το φάσμα της μητέρας της (ένα πλάσμα φωτεινό, άπιαστο), που ήταν τόσο αγαπητή στις χωριανές και τους χωριανούς, ακολουθεί και την Ζαχρ. Πέρα απ’ το ότι ισχύει ένα αξιοθαύμαστο δημοκρατικό σύστημα διοίκησης στο χωριό, υπάρχει και σχολείο και μάλιστα μεικτό, όπου την υποδέχονται με μεγάλη χαρά, γιατί η Σέλμα ήταν εκείνη που επέμενε να ιδρυθεί. Όπως και η μητέρα της, περνά ώρες στο χωριό, κάνει παρέα με τις γυναίκες, μοιράζεται τα προβλήματά τους (τα «καθημερινά δράματά τους»), νιώθει ότι την αγαπούν και τους αγαπάει, νιώθει πιο ελεύθερη απ’ ό, τι στην πόλη.
     Άλλωστε εδώ βρίσκεται κι ο αγαπημένος της κήπος με τα «αγριόχορτα», όπου φύτεψε μάνγκο και τον φρόντισε η ίδια μαζί με τον πατέρα της με τόση αγάπη (αυτός ο κήπος έγινε το κοινό τους έργο, έφερνε τους δυο τους πιο κοντά από οποιαδήποτε κουβέντα, από οποιαδήποτε εκδήλωση αγάπης). Πρόκειται λοιπόν για έναν τόπο που έχει ιδιαίτερο συμβολισμό για την Ζαχρ, νιώθει ότι είναι το λίκνο της οικογένειάς της, και ταράζεται στην υποψία ότι ο Αμίρ δεν έκανε «νομικό» λάθος όταν της τον μεταβίβασε ως κληρονομιά.
     Είναι απίστευτη η γραφειοκρατική Οδύσσεια που υφίσταται η Ζαχρ με τη βοήθεια του θείου της Σελίμ, και βέβαια ο αναγνώστης παθαίνει σοκ με τους νόμους που ισχύουν και δεν ισχύουν και με τον ρατσισμό, προς γυναίκες και προς μουσουλμάνους, που συναντά σ΄ αυτές τις προσπάθειες η Ζαχρ.
     Γαλλία, Ινδία, Τουρκία ή Πακιστάν;

Ενώ υπέφερε από έλλειψη ταυτότητας,

καταλάβαινε σιγά σιγά ότι έχει ταυτότητες πολλές, συχνά αντιφατικές,

αλλά ότι η έννοια της ύπαρξής της ήταν ίσως

η προσπάθεια να συμφιλιώσει τους κόσμους που αντιμάχονταν μέσα της

     Αγαπάει τη Γαλλία όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε –παρόλο που δεν υπάρχει βέβαια αμφιβολία ότι για λόγους ρατσιστικούς δεν έψαξαν την αληθινή της οικογένεια και την βάφτισαν χριστιανή-, κι έχει γαλλική ιθαγένεια. Έχει και βρετανική ιθαγένεια εφόσον γεννήθηκε σε μια εποχή που η Ινδία ήταν αποικία του Ηνωμένου Βασιλείου. Επειδή όμως την εποχή μετά τον θάνατο του πατέρα της η Ινδία σπαράσσεται από εμφύλιες διαμάχες μεταξύ ινδουιστών και μουσουλμάνων, η Ζαχρ αποφασίζει να αιτηθεί την… πακιστανική ιθαγένεια (όπου έχουν καταφύγει και πολλοί συγγενείς της λόγω της εχθρότητας με τους ινδουιστές), «κουφαίνοντας τους υπαλλήλους του προξενείου (ίσως από το 1947, έτος ίδρυσης του Πακιστάν, θα ήταν η πρώτη στη Γαλλία που υπέβαλλε τέτοιο αίτημα).
     Κι όλα αυτά σε μια εποχή που ο παλιός κόσμος καταρρέει, και παρόλη την ανεξαρτησία της η Ινδία ζει τρομακτικές αντιφάσεις, κυρίως όμως ταλανίζεται από περιστατικά βίας μεταξύ ινδουιστών και μουσουλμάνων, που επιδεινώνονται σε τρομακτικό βαθμό και καταλήγουν σε ανείπωτες τραγωδίες (πολύνεκρα πογκρόμ, μουσουλμανικά χωριά πυρπολημένα, με αποκορύφωμα την καταστροφή του τεμένους του Μπαμπούρ, του πρώτου μουσουλμανικού τεμένους της Ινδίας), και μάλιστα η Ζαχρ προσπαθεί να επέμβει με την ιδιότητα της δημοσιογράφου. Ήδη από το 1964 έχει δουλέψει σε εφημερίδες πάνω σε καυτά κοινωνικά ζητήματα, όπως εκμετάλλευση παιδικής εργασίας, τη μαντήλα, γυναίκες κακοποιημένες στον γάμο τους, πόλεμο Ινδίας κατά του Πακιστάν (μάλιστα την θεώρησαν κατάσκοπο και την έσωσε ο τότε πρωθυπουργός, ο Μπούτο!), γιατί κάποια στιγμή, με σκληρό και βιωματικό τρόπο, συνειδητοποίησε ότι το γράψιμο για κείνην ήταν ο μοναδικός τρόπος ύπαρξης.
     Στη συμβολή των δύο κόσμων, ένιωθε μια ανάγκη βαθιά, ουσιαστική, να κάνει κατανοητό τον κόσμο της καταγωγής της στον κόσμο που την είχε υιοθετήσει. Γιατί ήταν και οι δύο δικοί της κόσμοι, και η έλλειψη κατανόησης μεταξύ τους, το αμοιβαίο ξέσχισμά τους ήταν και δικό της εσωτερικό ξέσχισμα. Η προσπάθεια να τους φέρει σε επικοινωνία, να στήσει γέφυρες, ήταν γι’ αυτήν ο μοναδικός τρόπος να συμφιλιωθεί με τον εαυτό της.  

Χριστίνα Παπαγγελή

[1] https://en.wikipedia.org/wiki/Selma_Han%C4%B1msultan
[2] https://www.e-prologos.gr/%CE%B9%CE%BD%CE%B4%CE%AF%CE%B1-%CF%80%CE%B1%CE%BA%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%AC%CE%BD-1947-%CF%84%CE%BF-%CF%80%CE%B9%CE%BF-%CE%B2%CE%AF%CE%B1%CE%B9%CE%BF-%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CE%B6%CF%8D%CE%B3%CE%B9/ .
[3] Το όνομα Πακιστάν δεν αποτελεί ιστορικό όνομα γεωγραφικής περιοχής, αλλά μια σύγχρονη επινόηση της δεκαετίας του 1930. Συγκεκριμένα, τη λέξη Πακιστάν την επινόησε το 1933 ο Τσούνταρι Ραχμάτ Αλί,[24] ο αποκαλούμενος προφήτης του μουσουλμανικού εθνικισμού στην Ινδία την περίοδο που ο Μαχάτμα Γκάντι και ο Παντίτ Νεχρού αγωνίζονταν για την ανεξαρτησία της Ινδίας από τους Άγγλους. Αρχικό όνομα ήταν "ΠΑΚΣΤΑΝ" (χωρίς Ι) που αποτελούσε αρκτικόλεξο εκ των αρχικών γραμμάτων των γεωγραφικών περιοχών της τότε Ινδίας όπου διέμεναν μουσουλμάνοι (οι 5 βόρειες περιοχές του βρετανικού Ρατζ). Έτσι το πρώτο γράμμα Π δόθηκε για την περιοχή Παντζάμπ, το δεύτερο, Α για την περιοχή Αφγανία, το τρίτο Κ για την περιοχή Κασμίρ, το τέταρτο Σ για τις περιοχές των Σιντ, λαών με ισλαμική παράδοση της Δυτικής Ινδίας και τέλος η κατάληξη ΤΑΝ που πρόκειται για περσική (φαρσί) λέξη που σημαίνει έδαφος - χώρα. Η λέξη ΠΑΚ-ΣΤΑΝ σημαίνει "χώρα των καθαρών" (γνήσιων μουσουλμάνων).